หลิวเหมยเดินขึ้นชั้นบนไปโดยไม่หันกลับมามอง หลิวตันคุกเข่าลงกับพื้นอย่างสิ้นหวัง กอดหัวร้องไห้โฮ ทุกอย่างจบแล้ว จบสิ้นหมดแล้ว ตอนนั้นเองจางจินเป่าก็ไม่หลบซ่อนอีกต่อไป รีบร้อนวิ่งออกมาจากห้อง ก่อนจะทิ้งตัวคุกเข่าตรงหน้าซ่งซานเย่ดังตุ้บ
“ลุงเขย ขอร้องล่ะ พวกเรารู้ว่าผิดแล้ว โปรดไว้ชีวิตแม่ลูกอย่างพวกเราสักครั้งเถอะ ฮือ ๆ...”
ซ่งซานเย่ไม่พูดอะไร ซ่งจื้อเหว่ยก้าวเข้าไปสองก้าว ยกขาขึ้นเตะเต็มแรง อึก เตะครั้งเดียวยังไม่หายแค้น เขาจึงเตะซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่กี่ทีก็ทำเอาจางจินเป่าหัวเสีย
ชายหนุ่มสองคนเข้าตะลุมบอนกันในพริบตา ซ่งจื้อเหว่ยไม่ได้มาอยู่ชนบทครึ่งปีเสียเปล่า หมัดที่เหวี่ยงออกไปช่างดุดันราวกับสายลม ไม่นานจางจินเป่าก็ถูกอัดจนร้องโหยหวน!
เห็นว่าได้เวลาแล้ว ซ่งซานเย่ก็เข้าไปดึงลูกชายไว้ “พอแล้ว อย่าตีจนพิการ เดี๋ยวมันก็ได้ชดใช้กรรมเอง!”
ซ่งจื้อเหว่ยถ่มน้ำลาย “ไอ้ตัวไร้ยางอาย ยังคิดจะบีบคอน้องสาวฉันให้ตายอีกเหรอ ทำไมจิตใจแกถึงได้ชั่วขนาดนี้ คนเลวอย่างแก ฉันขอสาปให้ทั้งชีวิตมีลูกไม่ได้ ต่อให้มีลูกก็ขอให้ไม่มีรูทวาร!”
ซ่งซานเย่พูดไม่ออก “ครึ่งปีมานี้ลูกชายฉันไปเรียนรู้อะไรมาบ้างเนี่ย! แต่...แต่ด่าได้สะใจดีเหมือนกันแฮะ!”
ซ่งชิงชวนก็ไม่ได้อยู่เฉย เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแจ้งตำรวจ อธิบายสถานการณ์คร่าว ๆ ทางตำรวจให้ความสำคัญอย่างมาก และบอกว่าจะมาถึงทันที