เย่ลั่วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมารับสาย เสียงสดใสเจือความสงสัยของลู่หว่านหลิงดังมาจากปลายสาย “ผู้อาวุโสเย่ เมื่อคืนจู่ ๆ หลิวหยวนเฟิ่งกับพวกก็ออกจากเมืองชิงชวนไปแล้ว ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด”
เย่ลั่วยิ้มบาง ๆ เขาย่อมรู้สาเหตุอยู่แล้ว คงเป็นเพราะหลิวฮุ่ยซานพานางกลับไป
“ไม่เป็นไร” น้ำเสียงของเขาสงบนิ่ง “ต่อจากนี้ห้างการค้าว่านเป่าจะไม่คิดแตะต้องโอสถโลหิตกำเนิดอีกแล้ว วางใจได้”
ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะมีเสียงสูดหายใจด้วยความตกตะลึงของลู่หว่านหลิงดังขึ้น แม้นางจะรู้มานานแล้วว่าเย่ลั่วมีฝีมือเหนือธรรมดา แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะคลี่คลายเรื่องวุ่นวายของห้างการค้าว่านเป่าได้ง่ายดายถึงเพียงนี้
“ผู้อาวุโสมีอิทธิฤทธิ์กว้างไกล หว่านหลิงนับถือ” นางเอ่ยเสียงเบา น้ำเสียงแฝงความยำเกรงจากใจเพิ่มขึ้นหลายส่วน
เย่ลั่วยิ้มเรียบ ๆ แล้ววางสาย
เมื่อหันกลับไปมองหลิงเลี่ย เขาก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ จึงหยิบกระบี่โบราณเล่มนั้นออกจากแหวนเก็บของ กระบี่เล่มนี้ได้มาจากหลีเจียง และเขายังลงมือดัดแปลงด้วยตนเองอีกด้วย
กระบี่โบราณถูกชักออกจากฝักอย่างไร้เสียง ทว่าคมกระบี่กลับแผ่ประกายวิญญาณสีเขียวอ่อนละมุนดุจสายน้ำในฤดูใบไม้ร่วง พร้อมกระแสพลังที่วนเวียนอยู่ราง ๆ
เพียงสบตากับกระบี่ หลิงเลี่ยก็ใจเต้นวูบ อดก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าวแล้วถามออกมาไม่ได้ “น้องรอง นี่คือ...?”
“ศัสตราวิเศษชิ้นหนึ่ง” เย่ลั่วประคองกระบี่ไว้บนฝ่ามือแล้วยื่นให้เขา “เจ้าของเดิมสิ้นชีพไปแล้ว ข้าหลอมสร้างมันขึ้นใหม่อีกครั้ง พลังยิ่งกว่าแต่ก่อน พี่ใหญ่เชี่ยวชาญวิชากระบี่ สิ่งนี้เหมาะกับท่านพอดี”
หลิงเลี่ยนิ่งงัน
เขาท่องยุทธภพมาหลายปี จะไม่รู้ได้อย่างไรว่าศัสตราวิเศษทรงพลังเพียงใด จะบอกว่าไม่หวั่นไหวย่อมเป็นไปไม่ได้ แต่เพราะรู้ว่ามันล้ำค่า หลิงเลี่ยจึงข่มความร้อนรุ่มในใจลง แล้วส่ายหน้าอย่างจริงจัง “น้องรอง ของขวัญชิ้นนี้ล้ำค่าเกินไป ศัสตราเทพเช่นนี้ เจ้าควรเก็บไว้ป้องกันตัวเอง”