ภายในคฤหาสน์ตระกูลเสิ่น ลวนอวี่เพิ่งผลักประตูเข้ามา ก็รีบร้องเรียกเสิ่นชิงเฉี่ยนทันที
“ชิงเฉี่ยน เธอเดาสิว่าเกิดอะไรขึ้น? หมอเทวดาเย่คนนั้นเปิดคลินิกอยู่แถวบ้านเราแล้ว ห่างออกไปแค่ไม่กี่ร้อยเมตรเอง!”
น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ดวงตาเป็นประกายวาววับ
เสิ่นชิงเฉี่ยนชะงักเล็กน้อย “เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไร?”
เธอยังคงสงสัยในตัวหมอเทวดาเย่คนนั้น วันนั้นเขาไม่เพียงยอมให้เธอแซงคิวเป็นกรณีพิเศษ แต่ยังยืนกรานจ่ายยาให้เธออีกด้วย การกระทำเช่นนี้ทำให้เธอคาดเดาไม่ออกจริง ๆ
“คืนนี้นี่แหละ! ฉันได้ยินคนพูดตอนเดินเล่นกลับมา หมอเทวดาเย่เปิด ‘คลินิกหวงหุน’ แถวนี้ ชิงเฉี่ยน เธอว่า...เขามาหาเธอหรือเปล่า?”
ลวนอวี่เปลี่ยนเรื่องกะทันหัน ดวงตาพราวระยับขณะขยิบตาให้
“นี่...คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอกมั้ง” เสิ่นชิงเฉี่ยนตอบอย่างลังเล ทว่าในใจกลับอดหวั่นไหวขึ้นมาไม่ได้
ลวนอวี่ยิ้มอย่างมีเลศนัย “ใครจะไปรู้ล่ะ? แต่เขาก็อายุไม่น้อยแล้ว แถมหน้าตายังดูดุดัน ถ้าเกิดคิดอะไรกับเธอขึ้นมาจริง ๆ ก็น่าสนุกดีเหมือนกันนะ”
“อย่าคิดไปเองสิ” เสิ่นชิงเฉี่ยนเอ่ยขัดอย่างเรียบเฉย “เรื่องที่ไม่มีมูล อย่าพูดส่งเดช”
เธอไม่สนใจการคาดเดาไร้สาระเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย
“ฉันไม่ได้พูดส่งเดชนะ!” ลวนอวี่พลันเปลี่ยนสีหน้า จ้องเสิ่นชิงเฉี่ยนเขม็งราวกับค้นพบความลับสะเทือนฟ้า “เธอลืมแล้วเหรอว่าหมอเทวดาเย่ชื่ออะไร?”
“เย่หุนหวง...แล้วทำไมเหรอ?” เสิ่นชิงเฉี่ยนมองเธออย่างฉงน
“เธอนึกถึงบทกวีเก่าบทนั้นไม่ออกเหรอ? ‘เงาไม้พลิ้วเอนพาดน้ำใสตื้น กลิ่นหอมลอยคลอจันทร์สลัว’” ลวนอวี่หยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนมองสีหน้าของเสิ่นชิงเฉี่ยนที่กำลังอึ้งงันแล้วพูดต่อ “ตอนนี้เธอยังคิดว่าทุกอย่างเป็นแค่เรื่องบังเอิญอีกเหรอ? ฉันยังสงสัยเลยว่านี่อาจไม่ใช่ชื่อจริงของเขา ไม่อย่างนั้นพวกเธอสองคนจะมีวาสนาต่อกันเกินไปแล้ว!”