นอกคฤหาสน์ตระกูลเสิ่น เมื่อญาณของเย่ลั่วเห็นว่าเสิ่นชิงเฉี่ยนหลับสนิทแล้ว เขาก็คลายใจลงชั่วคราว
ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหวงคนนั้นกลับไปรายงานตัวไม่ได้ ตระกูลถานคงส่งคนมาอีกในไม่ช้า เขาตัดสินใจเปิดคลินิกใกล้คฤหาสน์ตระกูลเสิ่น จะได้คอยปกป้องเสิ่นชิงเฉี่ยนได้สะดวก และยังไปกลับมหาวิทยาลัยได้ง่ายด้วย
ตอนนี้เขามีเงินทุนอยู่ในมือถึงหนึ่งร้อยล้าน การเช่าร้านสักแห่งจึงไม่ใช่เรื่องยาก
นอกจากนี้ เขายังวางแผนจะซื้อสมุนไพรยกหนึ่งไว้ใช้เองและนำออกขาย เพื่อเพิ่มรายได้อีกทาง
เมื่อคำนึงว่าเขาต้องตามหาทรัพยากรสำหรับบำเพ็ญเพียร ทั้งยังไม่มีผู้ช่วยเหลือ เย่ลั่วจึงตัดสินใจรับรักษาเฉพาะโรคยาก เพื่อประหยัดเวลา
เขาเดินไปตามถนนไม่ถึงครึ่งกิโลเมตร ก็พบร้านแห่งหนึ่งติดป้ายให้เช่า หน้าร้านกว้างขวางราว 2 จั้ง
ญาณของเขาแผ่เข้าไปสำรวจ พบว่าภายในตกแต่งอย่างประณีต มีพื้นที่ราว 100 ตารางเมตร ด้านในสุดยังมีห้องเล็กกั้นแยกไว้พอดี เหมาะจะใช้เป็นที่พักผ่อน
เขาหยุดยืนสำรวจอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกพอใจมาก ตั้งใจว่าจะมาเช่าที่นี่ในวันรุ่งขึ้น
......
เช้าวันถัดมา เย่ลั่วเพิ่งเดินออกจากหอพักชาย ก็มีเสียงคุ้นหูเรียกเขาไว้
“เย่ลั่ว ช่วงสองสามคืนมานี้ฉันไม่เห็นนายที่ห้องสมุดเลย ยังมีเรื่องอีกตั้งเยอะที่อยากขอคำแนะนำ ช่วงนี้นายยุ่งมากหรือ?”
ผู้ที่มาเรียกคือจางเหมย เธอรู้จักกับเขาที่ห้องสมุด และเคยชวนเขาไปกินข้าว เย่ลั่วมีความประทับใจต่อเธอไม่น้อย
เมื่อเห็นว่าเธอตั้งใจมารออยู่หน้าหอพัก เขาก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ขอโทษนะ จางเหมย ฉันไม่ไปห้องสมุดแล้ว”
“อย่างนั้นหรือ...” จางเหมยดูผิดหวังเล็กน้อย ก่อนจะเผยรอยยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง “ที่จริงฉันมาหานายเพราะมีอีกเรื่องหนึ่ง ก่อนหน้านี้นายบอกว่าทำงานอยู่ถนนชิงสุ่ย เทอมนี้ฉันต้องเก็บหน่วยกิตฝึกงาน ไม่รู้ว่าที่ทำงานของนายยังรับคนอยู่ไหม?”