ชานเมืองอันรกร้างแห่งหนึ่ง รอบด้านไร้ผู้คน มีเพียงเสียงลมยามค่ำคืนพัดผ่านหญ้ารกดังสวบสาบ
เย่ลั่วหยุดฝีเท้าลงกะทันหัน ยืนไพล่มือไว้ด้านหลัง เขาจงใจชะลอความเร็วเมื่อครู่ ก็เพื่อรอคนที่สะกดรอยตามมาจากด้านหลัง
ดูจากวิชาตัวเบาและลมปราณที่อีกฝ่ายแสดงออกมา ระดับการบำเพ็ญของคนผู้นี้ยังด้อยกว่าผู้อาวุโสเถียน ผู้เป็นผู้ถวายงานขั้นตี้ของตระกูลถาน
ยังไม่ทันครบหนึ่งลมหายใจ กัวติ่งก็พุ่งวูบมาถึง
เห็นเขาหมุนตัวกลางอากาศ ก่อนใช้วิชาทิ้งน้ำหนักพันชั่งลงพื้นอย่างมั่นคง ชายเสื้อสะบัดพลิ้ว ท่วงท่าสง่างามคล่องแคล่วไม่น้อย
เขาไม่รู้ว่าเย่ลั่วตั้งใจรออยู่ จึงคิดว่าตนมีวิชาตัวเบายอดเยี่ยมจนตามอีกฝ่ายทัน คราวนี้จึงจงใจสำแดงฝีมือเพื่อข่มขวัญ
“ท่านจะยอมจำนนแล้วตามผมกลับไปให้การ หรือจะประลองกับผมที่นี่?” กัวติ่งยืนหยัดมั่นคง แววตาคมกริบราวสายฟ้า
ท่าทางองอาจและมั่นใจว่าตนจะเป็นฝ่ายชนะของกัวติ่งทำให้เย่ลั่วรู้สึกขบขันอยู่บ้าง ทว่าเขาไม่ได้เอ่ยถากถาง เพียงกล่าวตามน้ำเสียงเรียบว่า
“เชิญชี้แนะ!”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง เขาก็ลงมือแล้ว
หมัดหนึ่งพุ่งออกไปดูเหมือนสบาย ๆ ตอนแรกแรงหมัดแผ่วเบา ดูไร้เรี่ยวแรงเสียด้วยซ้ำ
เมื่อเห็นเช่นนั้น กัวติ่งก็มีแววดูแคลนวาบผ่านดวงตา พลางคิดในใจว่าคนผู้นี้ก็มีฝีมือเพียงเท่านี้เอง
เขายกฝ่ามือขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ เตรียมใช้พลังภายในห้าส่วนซัดหมัดอ่อนปวกเปียกนั้นให้สลายไป
ทว่าในจังหวะที่พลังฝ่ามือกำลังจะปะทุ การเปลี่ยนแปลงฉับพลันก็เกิดขึ้น!
แรงหมัดที่เดิมดูธรรมดากลับควบแน่นแข็งแกร่งราวเหล็กในชั่วพริบตา บนสันหมัดยังมีแสงสีทองจาง ๆ เปล่งประกายขึ้นมา แม้จะไม่สว่างนักแต่กลับชวนให้ใจสั่น ความเร็วและพลังเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล พุ่งเข้าจู่โจมด้วยอานุภาพที่มิอาจต้านทาน!
สีหน้ากัวติ่งเปลี่ยนฉับพลัน ในใจร้องลั่นว่าแย่แล้ว! นี่จะเป็นหมัดธรรมดาได้อย่างไร เห็นชัด ๆ ว่าเป็นกระบวนสังหารที่อัดแน่นด้วยพลังภายในบริสุทธิ์ยิ่ง!
เขาไม่กล้าประมาทอีกต่อไป รีบโคจรพลังภายในทั่วร่างอย่างบ้าคลั่ง ในความเร่งรีบจึงเร่งพลังฝ่ามือขึ้นเต็มสิบส่วน แล้วซัดออกไปสุดกำลังเพื่อปะทะกับหมัดสีทองนั้น
“ตูม!”