ริมคลองซึ่งอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยเยี่ยจิง มีลานริมแม่น้ำที่ปูด้วยหินสีเขียวอยู่แห่งหนึ่ง
เพราะอยู่ใกล้คลองใหญ่เยี่ยนหาง ที่นี่จึงได้ชื่อว่า “จัตุรัสจิงเหอ”
พอตกค่ำ ที่นี่ก็คลาคล่ำไปด้วยผู้คนและคึกคักเป็นพิเศษ
มีทั้งร้านขายของกิน แผงลอยสารพัดชนิด กระทั่งคนเล่นกลตามท้องถนนก็มากมายจนละลานตา นับไม่ถ้วน
เวลานี้ ในมุมหนึ่งที่ค่อนข้างเงียบเหงากลับมีแผงลอยเล็ก ๆ ที่แตกต่างจากแผงอื่นตั้งอยู่
ชายวัยกลางคนสวมเสื้อคลุมสีเทา ใบหน้าเต็มไปด้วยเคราครึ้ม นั่งอยู่บนม้านั่งไม้ไผ่ตัวเล็ก
ตรงหน้าเขามีโต๊ะผ้าพับได้ตัวหนึ่ง บนโต๊ะวางกระดาษกับพู่กัน ส่วนหน้าโต๊ะมีม้านั่งไม้ไผ่อีกตัววางอยู่
ข้างโต๊ะผ้ายังมีป้ายผ้าสีขาวสูงเท่าผู้ใหญ่ตั้งอยู่ บนนั้นเขียนตัวโตว่า “รักษาได้ทุกโรค! โรคประหลาดรักษายากแค่ไหนก็หาย กินยาแล้วหายขาด...”
คนผู้นี้ก็คือเย่ลั่วหลังปลอมโฉม
เขาใช้เงินเดือนที่เพิ่งได้รับซื้อเสื้อผ้ากับอุปกรณ์มาหลายชุด ก่อนจะมาปักหลักตั้งแผงที่จัตุรัสจิงเหอ
เย่ลั่วรู้ดีว่าตนกลายเป็นตัวตลกในแวดวงชนชั้นสูงของเยี่ยจิงไปแล้ว
เพื่อไม่ให้คนรู้จักจำได้ เขาจึงจงใจปลอมโฉมเปลี่ยนรูปลักษณ์ ตอนนี้หน้าตาของเขาแตกต่างจากเมื่อก่อนราวคนละคน ต่อให้บิดาอย่างเย่เทียนเจิ้งมายืนอยู่ตรงหน้า ก็ไม่มีทางจำได้
ผู้คนเดินขวักไขว่ทั่วจัตุรัส แต่มีเพียงไม่กี่คนที่สนใจแผงของเย่ลั่ว
หญิงวัยกลางคนกลุ่มหนึ่งซึ่งเพิ่งเต้นรำออกกำลังกายเสร็จ ยืนชี้ไม้ชี้มือวิจารณ์อยู่ด้านข้าง