วันรุ่งขึ้น ข่าวเรื่อง “หมอเทวดาเย่หุนหวงรักษาคนฟรีที่จัตุรัสจิงเหอ” ก็แพร่สะพัดไปทั่วเยี่ยจิงอย่างรวดเร็ว
ไม่นาน ตั้งแต่ผู้มีอำนาจและชนชั้นสูงไปจนถึงชาวบ้านธรรมดา ผู้คนก็ทยอยรู้ข่าวนี้กันมากขึ้น หลายคนวางมือจากธุระตรงหน้า แล้วรีบมุ่งหน้าไปยังจัตุรัสจิงเหอ
“ชิงเฉี่ยน วันนี้วันหยุดสุดสัปดาห์ เราไปเดินเล่นที่จัตุรัสจิงเหอกันไหม? ได้ยินว่ามีหมอเทวดาเปิดตรวจรักษาฟรีที่นั่น คนเยอะคึกคักมากเลย”
ภายในคฤหาสน์ตระกูลเสิ่น ลวนอวี่เอ่ยกับเสิ่นชิงเฉี่ยนเสียงเบา แววตาเปี่ยมความคาดหวัง
แต่เสิ่นชิงเฉี่ยนกลับส่ายหน้า ตอบเสียงเรียบว่า “ฉันไม่ค่อยอยากไปที่ที่วุ่นวายแบบนั้น ลวนอวี่ ถ้าเธออยากไปก็ไปเองเถอะ”
“อย่าเลยน่า ชิงเฉี่ยน” น้ำเสียงของลวนอวี่อ่อนลง แฝงแววอ้อนวอนอยู่หลายส่วน “ฉันพูดตามตรงนะ... ช่วงนี้ประจำเดือนฉันไม่ค่อยปกติ แต่ก็ไม่อยากไปตรวจที่โรงพยาบาล ได้ยินว่าหมอเทวดาคนนั้นแค่ดูอาการจากภายนอกก็จ่ายยา ใช้ยาจีนปรับสมดุลร่างกาย ฉันถึงอยากไป เธออยู่บ้านคนเดียวก็คงเบื่อ ไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยนะ...”
เสียงของเธอเบาลงเรื่อย ๆ ทว่าในดวงตากลับซ่อนความคิดอีกอย่างไว้ อาการไม่สบายเป็นเรื่องจริง แต่ที่อยากทำยิ่งกว่าคือพาเสิ่นชิงเฉี่ยนออกไปผ่อนคลาย
ความเศร้าหมองที่เกาะอยู่ระหว่างคิ้วของเพื่อนสนิท เธอมองเห็นมาตลอด
เสิ่นชิงเฉี่ยนจะไม่เข้าใจเจตนาของอีกฝ่ายได้อย่างไร เพียงแต่ในใจยังคงต่อต้านสถานที่ที่มีผู้คนพลุกพล่านเช่นนั้น
หลังลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นแววตาเว้าวอนของลวนอวี่ ในที่สุดเธอก็พยักหน้ารับอย่างจนใจ
......
เวลานี้จัตุรัสจิงเหอแน่นขนัดไปด้วยผู้คน