รองเท้าแตะพลาสติกสีน้ำเงินเหยียบลงบนเศษขี้เลื่อย
เสียงกรอบแกรบแผ่วเบาราวกับเข็มทิ่มแทงแก้วหูของชายชราหัวเนื้องอก
เขานอนอยู่ในหลุมขนาดใหญ่ที่ถูกทุบจนยุบ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงราวกับหีบเพลงเก่าที่ลมรั่ว
ภายในปากเต็มไปด้วยรสคาวเค็มของเลือด
ซูมู่หยุดยืนตรงหน้าชายชราประหลาดทั้งสาม
ก้มมองกองโคลนเละเทะน่าสังเวชที่อยู่แทบเท้า
ลมกลางคืนพัดผ่านหน้าต่างไม้ฉลุที่แตกพังเข้ามา
กลิ่นคาวเลือดในห้องกับกลิ่นเหม็นเน่าที่ติดตัวชายชราจากการปิดด่านฝึกตนเป็นเวลานานพลันจางหายไป
ชายชราหัวเนื้องอกฝืนกลอกตา
ลมปราณแท้แห่งยุทธ์โบราณที่เขาภาคภูมิใจ ไม่อาจทำให้เกิดระลอกคลื่นแม้แต่น้อยบนตัวชายหนุ่มคนนี้
แรงกดดันจากวิถีบู๊อันเก่าแก่และลึกล้ำ ราวกับซ่อนตัวอยู่ในไขกระดูก
กดทับจนเขาแทบหายใจไม่ออก
ซูมู่ล้วงมือลงไปในกระเป๋ากางเกงยีนส์สีซีด
ควานหาอยู่สองสามครั้ง
นิ้วโป้งเกี่ยวโดนของแข็งเย็นเฉียบชิ้นหนึ่ง ก่อนจะหยิบออกมา
มันคือแหวนหัวแม่มือเหล็กดำสนิททั้งวง
แหวนไร้ประกาย บนผิวสลักลวดลายตราเผ่าโบราณอันซับซ้อนไว้รอบวง
ดูราวกับมังกรดำที่ขดตัวอยู่เหนือฟ้าเก้าชั้น
ซูมู่สวมแหวนลงบนนิ้วโป้งขวา
แล้วหมุนเล่นสองรอบอย่างไม่ใส่ใจ
วงแหวนเหล็กเสียดสีกับผิวหนัง ส่งเสียงโลหะกังวานแผ่วเบา
เสียงนั้นดังก้องไปทั่วโรงน้ำชาที่ทรุดโทรม