เทียบเชิญสีแดงสดขอบทองถูกยกค้างอยู่กลางอากาศ
แขนของตาแก่หัวก้อนเนื้อสั่นระริกราวกับกำลังชัก
เสียงกระดาษเสียดสีกันแผ่วเบาก้องสะท้อนไปทั่วโรงน้ำชาที่พังราวกับซากปรักหักพัง
ตราเผ่ามังกรทองบนปกสะท้อนแสงไฟสีขาวที่เหลือริบหรี่
หากของสิ่งนี้ไปอยู่ในตระกูลเร้นกายข้างนอก
คงก่อให้เกิดพายุเลือดล้างสำนัก จนยอดฝีมือยุทธ์โบราณนับไม่ถ้วนแย่งกันจนหัวแทบแตก
ซูมู่เอนกายอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ
สายตาจับจ้องไปยังเทียบเชิญใบนั้น
แววตาไม่ไหวติงแม้แต่น้อย
เขารู้สึกว่าสีแดงนี้แสบตาอยู่บ้าง คล้ายโฆษณาไร้คุณภาพที่แปะอยู่บนเสาไฟฟ้าริมถนน
เขายื่นสองนิ้วออกไป
คีบเทียบเชิญจากมือเหี่ยวแห้งของชายชรา
กระดาษแข็งค่อนข้างหนา ขอบกระดาษกดนิ้วจนเจ็บเล็กน้อย
มันชื้นแฉะจากเหงื่อเย็นบนตัวชายชรา
ซูมู่ไม่มีแก่ใจแม้แต่จะเปิดดูสักแวบ
เขาสะบัดข้อมือ
“แปะ”
เทียบเชิญสีแดงสดลอยเป็นเส้นโค้งตามใจกลางอากาศ
ตกลงไปในตะกร้าขยะสานจากไม้ไผ่ข้างซากโต๊ะแปดเซียนอย่างแม่นยำ
ปะปนไปกับก้อนกระดาษสกปรกที่ใช้เช็ดโต๊ะกับเศษใบชา
ตรามังกรทองครึ่งหนึ่งถูกกระดาษเช็ดปากมันเยิ้มปิดทับ
ตาแก่หัวก้อนเนื้อยืนนิ่งงัน
คางกระแทกพื้นไม้จนลืมแม้กระทั่งความเจ็บจากบาดแผล
ชายชราร่างเตี้ยอ้วนขาหักที่อยู่ข้าง ๆ กับชายชราร่างผอมสูงที่เพิ่งฟื้นขึ้นมา
ทั้งสามจ้องตะกร้าขยะอย่างเหม่อลอย
นั่นคือสัญลักษณ์ของประมุขยุทธ์แห่งหัวเซี่ย