ตอนที่ 6 เพิ่งเข้าปีหนึ่งก็สุ่มได้ตัวตระกูลเศรษฐีจนถูกเปิดโปง

หอพักนักศึกษาชายหมายเลข 4 ตั้งอยู่สุดทางเดินใต้ร่มไม้

ผนังอิฐแดงถูกเถาไม้เลื้อยปกคลุมไปครึ่งหนึ่ง ใบไม้แห้งเหลืองอยู่ประปราย

ซูมู่เดินผ่านเงาไม้ที่ทอดเป็นริ้ว

เสียงอึกทึกด้านหลังค่อย ๆ ถูกเสียงจักจั่นบนต้นไม้กลบไป

เขาเดินไปล้างหน้าที่ก๊อกน้ำใต้ตึก

ความเย็นของน้ำประปาทำให้เขาสะท้านจนตัวสั่น ความทรงจำเกี่ยวกับสินทรัพย์ระดับหลายแสนล้านที่ถาโถมเข้ามาในหัวจึงสงบลงไปได้บ้าง

เมื่อครู่ที่ลานกว้าง อธิการบดีคุกเข่าลง ส่วนดาวมหาวิทยาลัยก็วิงวอนขอร้อง

ถ้าเป็นคนอื่นคงดีใจจนแทบคลั่งไปแล้ว

แต่เขากลับรู้สึกแค่ว่าหนวกหู

เรื่องการช่วงชิงผลประโยชน์ในแวดวงธุรกิจ เขาเคยสัมผัสมามากพอแล้วจากความทรงจำที่หลอมรวมเข้ามา

ชาตินี้เขาแค่อยากเรียนให้จบมหาวิทยาลัย นอนตื่นสายบ้างก็พอ

เขาสะบัดหยดน้ำออกจากมือแล้วเดินขึ้นบันไดไปอย่างรวดเร็ว

ชั้นสี่ ห้องพัก 404

ประตูไม้แง้มอยู่ครึ่งหนึ่ง

บานพับขึ้นสนิม พอผลักเข้าไปก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดแห้ง ๆ

พัดลมเพดานด้านบนหมุนหึ่ง ๆ ลมพัดกระดาษหนังสือพิมพ์เก่าบนพื้นให้กลิ้งไปมา

ทั้งสามคนในห้องหยุดมือพร้อมกัน

เตียงชั้นล่างใกล้ระเบียง หวังฮ่าวเปลือยท่อนบน มือถือแตงโมที่แทะไปแล้วครึ่งลูก

น้ำแตงโมสีแดงไหลตามข้อมือใหญ่โตของเขา หยดลงบนเสื่อ

เตียงใกล้ประตู จางหาวกำลังยืนบนเก้าอี้พลาสติก ยัดกล่องรองเท้าไว้บนตู้

บนกล่องพิมพ์ตราเอเจขนาดใหญ่ไว้

ส่วนมุมมืดด้านในสุด หลี่หมิงนั่งห่อตัวอยู่หน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์ แว่นกรอบหนาสะท้อนแสงสีฟ้าจากหน้าจอ

เมล็ดแตงโมที่อยู่ในปากหวังฮ่าวยังไม่ทันคายออกมา เขาก็กลืนลงไปเลย

เขาเบิกตากว้าง กวาดตามองซูมู่ตั้งแต่หัวจดเท้าสองรอบ

“เชี่ย...”

หวังฮ่าวโยนเปลือกแตงโมลงถังขยะข้างเท้าส่ง ๆ แล้วคว้ากระดาษทิชชูมาเช็ดมือแบบลวก ๆ