เข็มกลัดกรรมการมหาวิทยาลัยทองคำแท้ในกระเป๋ากางเกงมีน้ำหนักอยู่ไม่น้อย
ซูมู่ใช้นิ้วลูบมันสองครั้ง
ความเย็นของโลหะแผ่ผ่านปลายนิ้ว
เขาดึงมือออกมาโดยไม่เบียดเข้าไปยืนแถวหน้า
หวังฮ่าวยังคงเขย่งปลายเท้าอยู่ข้างหน้า
เขาพึมพำอ่านประกาศฉบับสุดท้าย
“ให้คุณซู ผู้มีอำนาจตัดสินใจสูงสุดของคณะกรรมการมหาวิทยาลัย เป็นผู้ชี้ขาดแต่เพียงผู้เดียว…”
พออ่านจบ เสียงกลืนน้ำลายของเขาก็ดังจนคนข้าง ๆ ยังได้ยิน
ฝูงชนแตกฮือขึ้นมาทันที
บางคนปรบมือร้องเฮ บางคนหยิบมือถือถ่ายรูปส่งเข้ากลุ่มอย่างบ้าคลั่ง
ตลอดหลายปีนับตั้งแต่มหาวิทยาลัยเจียงไห่ก่อตั้งมา นี่เป็นครั้งแรกที่มีการกวาดล้างครั้งใหญ่ชนิดถอนรากถอนโคนแบบนี้
พวกที่เกี่ยวข้องกับการรับผลประโยชน์ระหว่างสภานักศึกษาชุดก่อนกับฝ่ายวิชาการ ถูกกำจัดออกไปจนหมดภายในคืนเดียว
รายชื่อคนที่ถูกไล่ออกยาวเหยียดบนประกาศ ทำเอาคนอ่านขนลุก
หลี่หมิงดันแว่นกรอบดำที่ไหลลงมาถึงปลายจมูก
เขาหันกลับไปมองซูมู่โดยไม่รู้ตัว
ซูมู่กำลังจ้องต้นการบูรที่อยู่ไม่ไกล สีหน้าไม่แสดงอารมณ์
หลี่หมิงรีบหันกลับมา หัวใจเต้นรัวราวกับตีกลอง
“ไร้สาระฉิบหาย!”
เสียงตะโกนหยาบคายพลันดังมาจากวงนอกของฝูงชน
นักศึกษาชายสามคนย้อมผมและสวมเสื้อยืดกุชชี่ เบียดผู้คนเข้ามาอย่างแรง
คนที่นำหน้าคือเจิ้งข่าย ลูกเศรษฐีรุ่นสอง
รองเท้าผ้าใบรุ่นยอดนิยมของเขาเหยียบซาลาเปาไส้เนื้อที่ตกอยู่บนพื้นจนแบน
น้ำมันกับไส้เนื้อกระเด็นเปรอะบนกระเบื้อง
นักศึกษาหญิงข้าง ๆ ร้องอุทาน รีบยกมือจับกระโปรงสีขาวแล้วถอยหนี
เจิ้งข่ายทำหน้ากำเริบเสิบสาน เดินฉับ ๆ ไปยังบอร์ดประกาศอิฐแดง
เขากระชากกฎมหาวิทยาลัยฉบับใหม่ที่ติดอยู่ด้านนอกสุดลงมา
เสียงกระดาษฉีกดังแสบแก้วหู
บนกระดาษขาวมีตัวหนังสือดำระบุว่า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ให้ยกเลิกหอพักพิเศษทุกแห่ง
ห้ามรถยนต์ส่วนบุคคลทุกชนิดเข้าเขตการเรียนการสอน