“รีบตายซะ! ตายเดี๋ยวนี้!”
เสียงคำรามของประมุขตำหนักยมโลกกระแทกออกมาจากลำโพงโทรศัพท์เครื่องเก่า
เสียงซ่าของกระแสไฟฟ้าแหลมบาดหูปะปนอยู่ด้วย ก้องสะท้อนไปทั่วห้องน้ำสาธารณะอันมืดสลัว
ใบหน้าของเข็มพิษยังคงแนบติดกับผนังโถปัสสาวะเซรามิกสีเหลืองอย่างแน่นหนา
ในโพรงจมูกอบอวลไปด้วยกลิ่นเหม็นฉุนของคราบปัสสาวะผสมกับกลิ่นคาวเลือด
เขาได้ยินเสียงร้องตะโกนอย่างสิ้นหวังของประมุขตำหนักตัวเอง
นั่นคือความหวาดกลัวที่ลึกล้ำยิ่งกว่าการเผชิญหน้ากับความตาย
เข็มพิษเลิกดิ้นรน
นิ้วมือซ้ายที่ถูกอิ่งเหยียบจนหักวางแผ่อยู่บนพื้นหินขัด เลือดและเนื้อเละไม่มีชิ้นดี
เขาค่อย ๆ ฝืนหมุนคอ
กดคางลงสุดแรงเพื่อให้ถึงคอเสื้อทรงสูงของชุดยุทธวิธีสีดำ
ตรงนั้นมีแคปซูลไซยาไนด์ขนาดเท่าเมล็ดถั่วเหลืองเย็บซ่อนไว้
อิ่งไม่ได้ห้ามเขา
นิ้วมือเย็นเฉียบยังคงล็อกต้นคอไว้ ราวกับกำลังจับหมูที่รอเชือดให้อยู่กับที่
เข็มพิษกัดวัตถุแข็งตรงคอเสื้อเอาไว้
ฟันบนกับฟันล่างขบเข้าหากันอย่างแรง
“กร๊อบ”
เสียงแตกเบา ๆ ดังขึ้น
ราวกับกัดลูกอมแก้วแตกเป็นเสี่ยง ๆ
พิษต้องใช้เวลาเพียงสามวินาทีจึงจะออกฤทธิ์
ร่างของเข็มพิษเกร็งแข็งขึ้นทันที ราวกับคันธนูที่โก่งกลับ
เส้นเลือดที่ลำคอปูดโปนขึ้นทีละเส้น ผิวหนังเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำอมเทาอย่างรวดเร็ว
เลือดสีดำก้อนใหญ่ปนเศษอวัยวะภายในพุ่งออกจากปาก
กระเซ็นไปทั่วปากท่อระบายน้ำของโถปัสสาวะ
เขายังไม่ทันได้กระตุก ร่างก็ฟุบลงกระแทกผนังเซรามิกอย่างหนัก
ร่างอ่อนปวกเปียกราวกับโคลนเหลว ทิ้งตัวลงกับพื้นและสิ้นใจลงอย่างถาวร
นิ้วหัวแม่มือของซูมู่กดปุ่มวางสายสีแดงบนหน้าจอ
หน้าจอดับลง
การเชื่อมต่อวิดีโอถูกตัดขาด
เขายัดโทรศัพท์เครื่องเก่ากลับเข้าไปในกระเป๋ากางเกงชุดนอนสีเทาอย่างลวก ๆ
“จัดการให้เรียบร้อย”