บนไม้เสียบเหล็กยังเหลือเนื้อเอ็นย่างชิ้นสุดท้าย
ซูมู่อ้าปากกัดแล้วดึงเข้าปากเต็มแรง
กลิ่นฉุนของยี่หร่ากับพริกป่นพุ่งเข้าจมูก ทำเอาเขาสำลักจนไอสองครั้งติด
กระดาษทิชชูหยาบ ๆ เช็ดผ่านมุมปาก ทิ้งคราบน้ำมันพริกสีแดงไว้เป็นทาง
ลึกเข้าไปในห้วงความคิด
ข้อความแจ้งอัปเดตระบบ 2.0 สีทองหม่นแถวนั้นค่อย ๆ เลือนหายไปราวกับถูกลมกัดกร่อน
สุดท้ายก็กลายเป็นจุดสีทองจาง ๆ ไม่กี่จุด ก่อนสลายไปจากจิตสำนึกอย่างสมบูรณ์
เมืองหลวงที่อยู่ห่างออกไปหลายพันลี้
ภายในเรือนสี่ประสานเก่าแก่แห่งหนึ่งในเขตวงแหวนรอบสอง ซึ่งมีการรักษาความปลอดภัยแน่นหนา
ชายชราร่างผอมแห้งที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนตั่งไม้หนานมู่ทองคำพลันเบิกตาขึ้น ดวงตาของเขาขุ่นมัวราวกับปลาตาย
ลูกวอลนัตหัวสิงโตอายุร้อยปีสองลูกที่เขาคลึงเล่นมานานถึง 60 ปี
แตกละเอียดเป็นผงไม้คามือดังปัง
เสี้ยนไม้ตำทะลุผิวหนัง เลือดสีแดงคล้ำซึมออกมาเป็นเม็ด
ภายในบ้านฝรั่งหลังเล็กที่อยู่ห่างไปครึ่งถนน
หญิงชราสวมชุดนอนผ้าไหมแท้ชนโต๊ะน้ำชาหวงฮวาหลีตรงหน้าโค่น
น้ำชาร้อนลวกกระฉอกหกเต็มพื้น
เหล่าตัวประหลาดชราที่กุมอำนาจอยู่บนยอดพีระมิดพร้อมใจกันหายใจหอบหนักขึ้น
พวกเขาจ้องไปยังทิศทางของเมืองเจียงไห่ทางใต้เขม็ง
ราวกับสัมผัสได้ถึงสัตว์ร้ายที่กลืนกินฟ้าดินได้ กำลังค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
ซูมู่ไม่รู้เรื่องความเคลื่อนไหวในเมืองหลวงเลยแม้แต่น้อย
เขาโยนไม้เสียบเหล็กที่กินหมดแล้วลงถังพลาสติกเปื้อนคราบน้ำมันตามใจ
ไม้เสียบเหล็กกระทบข้างถัง เกิดเสียงกระทบกังวานใส
“พี่มู่ อิ่มหรือยัง?”
หวังฮ่าวเรอเสียงดัง มือกำขวดเบียร์หย่งฉ่วงเทียนหยาที่วางไว้ในอุณหภูมิห้องครึ่งขวด
เขาใช้แขนเสื้อเช็ดปาก
“สอบวิชาสุดท้ายเสร็จแล้ว รู้สึกเหมือนตัวเองหลุดพ้นไปอีกขั้นเลยว่ะ”
จางหาวเอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลาสติก พลางแคะฟัน
การสอบปลายภาคของนักศึกษาปีหนึ่งมหาวิทยาลัยเจียงไห่สิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการในบ่ายวันนี้
ปิดเทอมฤดูร้อนอันยาวนานและร้อนระอุเริ่มต้นขึ้นแล้ว
สามวันต่อมา
น่านน้ำสากลกลางมหาสมุทรแปซิฟิก
เรือสำราญหรู 15 ชั้นที่มีชื่อว่า “ไข่มุกแห่งมหาสมุทร” กำลังผ่าคลื่นทะเลสีน้ำเงินเข้มมุ่งหน้าไปข้างหน้า