ตัวเลขสีแดงเลือดบนหน้าจอกระโดดเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว
3
2
1
“ติ๊ด—”
เสียงแจ้งเตือนอิเล็กทรอนิกส์แสบแก้วหูระเบิดก้องขึ้นในหัวของซูมู่
ที่ร้านแผ่นแป้งย่าง
ตะหลิวเหล็กขูดแผ่นเหล็กมันเยิ้มอย่างแรง เกิดเสียงแหลมเสียดหู
“พ่อหนุ่ม แผ่นแป้งย่างเสร็จแล้ว ใส่ไข่สองฟอง รวมสิบสองหยวน”
ลุงเจ้าของร้านใช้ผ้าขนหนูสกปรกที่คล้องคอเช็ดเหงื่อ
พลางยื่นถ้วยกระดาษที่เต็มไปด้วยซอสพริกสีแดงมันเยิ้มมาให้
ซูมู่ได้สติกลับคืนมา
เขาใช้นิ้วโป้งปัดหน้าต่างสีทองแสบตาบนโทรศัพท์ทิ้ง
แล้วเปิดวีแชตสแกนจ่ายเงิน
“วีแชตรับเงิน สิบสองหยวน”
เสียงผู้หญิงราบเรียบดังออกมาจากลำโพงพลาสติกราคาถูก
ซูมู่ยื่นมือไปรับถ้วยกระดาษ
ถ้วยกระดาษที่เพิ่งยกลงจากเตาร้อนลวกมือ
ไอร้อนแผ่ทะลุกระดาษจี้ปลายนิ้วจนเขาหดข้อมือกลับ
เกือบทำก้นถ้วยกระแทกพื้นถนนยางมะตอย
เขารีบใช้ไม้เสียบไม้จิ้มแผ่นแป้งที่ห่อไข่ขึ้นมาชิ้นหนึ่งแล้วยัดเข้าปาก
รสเปรี้ยวของน้ำส้มสายชูแก่กับความเผ็ดฉุนของน้ำมันพริกแผ่ซ่านบนปลายลิ้นทันที
ร้อนจนเขาต้องเป่าปาก
ซูมู่ถือแผ่นแป้งย่างราคา 12 หยวนถ้วยนั้น
แล้วหันหลังเดินกลับเข้าโรงเรียน
เขาไม่ได้ไปเรียนช่วงทุ่ม และไม่ได้กลับหอพัก 404 ที่ทั้งอบอ้าวและแออัด
รองเท้าแตะพลาสติกสีน้ำเงินบนเท้าเหยียบขั้นบันไดซีเมนต์
แปะ ๆ
เขาเดินขึ้นไปจนถึงดาดฟ้าหอพักชายหมายเลขสี่
ประตูเหล็กแผ่นขึ้นสนิมถูกผลักเปิดออก
บานพับส่งเสียงกรีดแห้ง ๆ ยาวเหยียด
ลมเย็นยามค่ำบนดาดฟ้าพัดแรง มีกลิ่นคาวสาหร่ายจากทะเลสาบจำลองปะปนมา
ลมพัดเสื้อยืดแขนสั้นสีซีดจากการซักของเขาจนสะบัดดังพรึ่บพรับ
ซูมู่เดินไปยังขอบดาดฟ้า