ซูมู่ก้มลง
พื้นรองเท้าแตะพลาสติกสีน้ำเงินเหยียบลงบนแผ่นหินสีเขียวที่เต็มไปด้วยฝุ่น
เขายื่นสองนิ้วไปคีบกระดาษถ่ายเอกสารขนาดเอสี่ที่ยับยู่ยี่แผ่นนั้นขึ้นมา
ขอบกระดาษเริ่มเหลือง หมึกพิมพ์คุณภาพต่ำเลือนรางจนแทบอ่านไม่ออก
รอยฝ่ามือสีแดงชาดตรงด้านล่างสุดเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลคล้ำเพราะเวลาผ่านมานาน
มีกลิ่นสนิมแห้ง ๆ ลอยออกมาแผ่วเบา
【คำเตือนจากฝ่ายทวงหนี้: ถ้ายังไม่คืนเงิน จะยึดอวัยวะในร่างกายของแกมาชำระหนี้!】
ตัวอักษรสีดำตัวหนาบรรทัดนี้พิมพ์อยู่กลางกระดาษ แฝงความโหดเหี้ยมเลือดเย็นอย่างโจ่งแจ้ง
นิ้วมือที่คีบกระดาษของซูมู่ค่อย ๆ กำแน่นขึ้น
ข้อนิ้วซีดขาว เล็บจิกลงไปในเนื้อกระดาษ
กระดาษถ่ายเอกสารส่งเสียงกรอบแกรบแหลมบาดหู
ดวงตาที่สงบนิ่งราวผิวน้ำพลันถูกน้ำแข็งก้อนหนึ่งกระแทกใส่ ประกายสังหารเย็นเยียบระเบิดออกมาในชั่วพริบตา
อุณหภูมิในร้านขายของเก่าราวกับลดลงไปหลายองศา
เซี่ยหว่านฉิงได้ยินเสียงกระดาษถูกขยำจึงสะดุ้งกลับมาได้สติ
เธอรีบพุ่งเข้ามาอย่างลนลาน รองเท้าผ้าใบสะดุดเศษเครื่องเคลือบบนพื้นจนเกือบล้ม
“อย่าดู... ซูมู่ อย่าดูนะ!”
เธอรีบร้อนจะแย่งจดหมายทวงหนี้แผ่นนั้น
นิ้วมือสั่นเทาจนยังไม่ทันแตะขอบกระดาษ น้ำตาก็ไหลพรั่งพรูลงมาเป็นสาย
ซูมู่ยกมือขึ้นสูงอีกคืบ หลบมือที่พยายามแย่งของเธอ
สายตาของเขากวาดผ่านตัวเลขบนกระดาษ
เงินต้นที่กู้มาสามหมื่น ภายในเวลาแค่สองเดือนกลับพอกดอกเบี้ยจนกลายเป็นสามแสน
นี่เป็นการปล่อยเงินกู้แบบหลอกลวงอย่างชัดเจน
พวกมันมุ่งเป้าไปที่นักศึกษาหญิงที่ยังไม่รู้ทันโลกและกำลังเดือดร้อนเรื่องเงินโดยเฉพาะ ดูดเลือดจนแทบไม่เหลือกระดูก
“เธอเป็นคนกู้เหรอ?” ซูมู่ถาม
น้ำเสียงทุ้มต่ำจนฟังไม่ออกว่ากำลังรู้สึกอย่างไร
เซี่ยหว่านฉิงปล่อยมือทั้งสองข้างลงอย่างหมดแรง ไหล่สั่นสะท้านอย่างหนัก
“น้องชายฉันเป็นโรคไตวาย... โรงพยาบาลแจ้งเป็นครั้งสุดท้ายแล้วว่าถ้าไม่จ่ายค่าฟอกไต ก็จะหยุดให้ยา”