ไม้เท้าไม้ท้อในมือชายชราซุนกระแทกลงบนพื้นหินอ่อนอย่างแรง
แผ่นยางกันลื่นส่งเสียงกระทบอู้อี้
“ลากไอ้บ้านี่ออกไปให้ฉัน!”
เขาตะโกนใส่บอดี้การ์ดที่ยืนตะลึงอยู่ข้าง ๆ น้ำลายกระเด็นไปทั่ว
“ถ้าเขาตายต่อหน้าพวกแก พวกแกจะรับผิดชอบไหวหรือไง!”
บอดี้การ์ดที่ถูกซูมู่ผลักเมื่อครู่ได้สติกลับมา
ถ้าเจ้านายตายตรงนี้ งานบอดี้การ์ดส่วนตัวของเขาก็จบเห่เหมือนกัน
บอดี้การ์ดกัดฟัน ใบหน้าแดงก่ำ
เขาเงื้อฝ่ามือใหญ่เท่าพัดใบลาน หมายคว้าต้นคอซูมู่จากด้านหลัง
นิ้วมือหนาใหญ่พุ่งแหวกอากาศมา
ซูมู่ไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง
เขาย่อตัวลงด้วยขาซ้าย ออกแรงบิดเอวอย่างฉับพลัน
แขนซ้ายกระแทกไปด้านหลัง
ศอกพุ่งเข้าใต้ชายโครงของบอดี้การ์ดอย่างแม่นยำ
“ปัง!”
เสียงร่างกระแทกกันดังอู้อี้
บอดี้การ์ดร้องครางด้วยความเจ็บปวด
ร่างทั้งร่างงอตัวลงเหมือนกุ้งสุก
เขากุมท้องที่จุกจนหายใจไม่ออก นั่งยองอยู่บนพื้นหินอ่อน ใบหน้าแดงคล้ำ เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก
เจ็บจนลุกไม่ขึ้นอีก
บอดี้การ์ดที่เหลือถอยกรูดด้วยความตกใจ ไม่มีใครกล้าเข้าไปใกล้อีกแม้แต่ก้าวเดียว
ซูมู่คีบเข็มเงินเล่มหนึ่งไว้ระหว่างนิ้วชี้กับนิ้วกลางข้างขวา
ปลายเข็มแทงทะลุผิวตรงจุดตันจงบนหน้าอกของเศรษฐีเฒ่าแล้ว
ปลายนิ้วออกแรงกดเบา ๆ
เข็มเงินจมลงไปในเนื้ออย่างไร้อุปสรรค
มือซ้ายพลิกขึ้น ระหว่างนิ้วปรากฏเข็มเงินเรียวยาวอีกสามเล่ม
ความเร็วในการปักเข็มรวดเร็วอย่างเหลือเชื่อ
เข็มเล่มที่สองและสามปักลงตรงจุดฝังเข็มต่อเนื่องกัน
เข็มคืนวิญญาณเก้าครั้งมีเคล็ดอยู่ที่การพลิกผันพลังมรณะซึ่งอุดตันอยู่ในเส้นชีพจรหัวใจ