ชายชราล้มลงบนพื้นหินอ่อน
ฟองสีขาวที่พุ่งออกจากปากปนกับเสมหะ เหนียวหนืดเลอะไปครึ่งใบหน้า
ผิวหน้าที่แดงคล้ำตึงเขม็ง เส้นเลือดที่ลำคอก็ปูดโปนตามไปด้วย ราวกับกำลังจะระเบิด
กระดุมผ้าจีนบนเสื้อถูกเขากระชากจนหลุดลุ่ย เผยให้เห็นแผ่นอกสีเขียวคล้ำจากการขาดอากาศหายใจ
อาการชักกระตุกค่อย ๆ เบาลง เสียงลมหายใจในลำคอฟังคล้ายเสียงสูบลมเก่าที่ถูกดึงจนสุด แห้งแผ่วและสิ้นหวัง
“หลีกไป! ทุกคนหลีกไปให้หมด!”
บอดี้การ์ดสวมแว่นกันแดดคนหนึ่งตะโกนโหวกเหวกอย่างคนเสียสติ มือทั้งสองกดไหล่ชายชราไว้แน่น
ส่วนบอดี้การ์ดอีกคนถึงกับลงมือบีบจุดใต้จมูกของชายชราโดยตรง
เล็บจิกจนผิวหนังแตก มีเลือดซึมออกมา แต่ชายชรายังคงหลับตาสนิท ไร้ปฏิกิริยาใด ๆ
นี่มันการปฐมพยาบาลตรงไหนกัน
ชัด ๆ ว่ากำลังเร่งให้ชายชราตายเร็วขึ้น
ซูมู่ยืนจับราวกระจกด้วยสองมือ
มองความวุ่นวายด้านล่างอย่างเย็นชา
เขากำลังจะหันกลับไปดื่มกาแฟดำรสขมฝาดแก้วนั้น
จู่ ๆ ก็มีเสียง “หึ่ง” ดังขึ้นจากส่วนลึกของสมอง
เสียงอิเล็กทรอนิกส์เชิงกลที่ห่างหายไปนานดังสนั่นขึ้นโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย
เส้นเลือดบริเวณขมับทั้งสองข้างเต้นตุบ ๆ ตามมาสองครั้ง
【ติ๊ง】
【ตรวจพบว่าโฮสต์กำลังพบเห็นเหตุการณ์ทางการแพทย์ที่มีความเสี่ยงสูง กลไกตัวตนซ่อนเร้นเริ่มทำงาน】