เสียงคำรามของถังโส่วเหรินดังก้องไปทั่วทางเดินในคลังใต้ดิน
เสียงนั้นค่อย ๆ ไกลออกไป
สุดท้ายก็หายไปอย่างสิ้นเชิง เมื่อประตูรถตำรวจปิดกระแทกดังสนั่น
ห้องทดลองหมายเลข 3 เงียบจนน่าขนลุก
กลิ่นฉุนของปัสสาวะยังจางไปไม่หมด ปะปนกับกลิ่นน้ำยากันเสียจนแสบจมูก
ผู้เชี่ยวชาญอาวุโสผมขาวโพลนสิบกว่าคนยืนนิ่งอยู่กับที่
เหงื่อเย็นบนหน้าผากไหลอาบแก้มลงมา
พวกเขาจ้องซูมู่ที่ยืนอยู่ตรงหน้ากองเศษทองแดงและเหล็กผุพังไม่วางตา แม้แต่ลมหายใจก็ยังแผ่วเบา
ร่วมมือกันปิดทางทำมาหากินงั้นเหรอ?
ซูมู่นึกถึงคำขู่ที่ได้ยินจากทางเดินเมื่อครู่
เขาแค่นเสียงเย็นชาออกทางจมูก
จากนั้นล้วงมือลงไปในกระเป๋ากางเกงยีนส์สีซีด
หยิบโทรศัพท์แอนดรอยด์เก่าจอแตกเครื่องหนึ่งออกมา
นิ้วโป้งกดลงบนเศษกระจก แล้วปัดเปิดหน้าจอ
แตะรูปโปรไฟล์สีดำของจ้าวกัง
กดปุ่มส่งข้อความเสียง
“ซื้อกิจการสถาบันตรวจสอบโบราณวัตถุทั่วประเทศที่มีคุณสมบัติระดับเอทั้งหมด”
ซูมู่มองแผ่นสำริดที่มีตราประทับคำว่า “ผลิตในอี้อู” บนโต๊ะสเตนเลส
“ซื้อกิจการในเอเชียของบริษัทประมูลใหญ่สามแห่งในต่างประเทศให้หมด จ่ายเต็มจำนวนคืนนี้เลย”
เขาปล่อยนิ้ว ฟองข้อความเสียงสีเขียวก็ถูกส่งออกไป
จากนั้นโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะตรวจสอบอย่างไม่ใส่ใจ
ตัวเครื่องพลาสติกกระทบพื้นโลหะดังแกร๊ก
เหล่าผู้เชี่ยวชาญอาวุโสได้ยินสองประโยคที่ฟังดูเหมือนพูดส่ง ๆ นั่นแล้ว
ขาอ่อนจนแทบยืนไม่อยู่
ตลาดของเก่ามูลค่าหลายแสนล้าน กลับฟังดูเหมือนแค่ไปซื้อผักสองกำจากตลาดในปากของชายหนุ่มคนนี้