ซูมู่ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงยีนส์
สายตากวาดผ่านเหล่าหัวหน้าทหารรับจ้างที่เต็มไปด้วยจิตสังหารในห้องอย่างเรียบเฉย
「บอกเขาไปว่าคนที่กล้ามาลองดีกับฉันจะมีจุดจบยังไง」
สิ้นเสียง
แววตาของหัวหน้าหลายสิบคน รวมถึงหมาป่าเดียวดาย พลันเผยจิตสังหารกระหายเลือดออกมาอย่างไม่คิดปิดบัง
เส้นเลือดฝอยแดงก่ำลามเต็มตาขาว ราวกับฝูงหมาป่าหิวโซที่ถูกยั่วโมโห
เอาเงินของเจ้านายไปซื้อชีวิตเจ้านาย
นี่เป็นการหยามหน้าพวกเขายิ่งกว่าตบหน้ากันต่อหน้าคนอื่นเสียอีก
ถ้าวันนี้ไม่ถลกหนังไอ้โง่ที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงนี่ทั้งเป็น
ต่อไปพวกเขาคงไม่มีหน้าอยู่ในโลกใต้ดินอีก
「ครับ! เจ้านาย!」
หมาป่าเดียวดายคำรามเสียงต่ำ
เสียงดังสนั่นก้องไปทั่วห้องแคบ ๆ ราวกับฟ้าร้อง
เขาลุกพรวดขึ้นยืน
รองเท้าบูตยุทธวิธีกระทืบพรมอย่างแรง
จากนั้นก็หันหลังนำคนพุ่งออกจากห้อง 412
เหล่าหัวหน้ามือสังหารหลายสิบคนกับทหารรับจ้างด้านนอกกรูกันออกไป ราวกับคลื่นสีดำที่ถอยห่าง
เสียงฝีเท้ารองเท้าทหารดังถี่ก้องไปตามทางเดิน
ด้านนอกอาคาร ประตูรถตู้สีดำยี่ห้อฟอร์ดทรานซิตกว่าสิบคันถูกกระชากเปิดอย่างแรง
ทหารรับจ้างทยอยขึ้นรถ
เสียงเครื่องยนต์คำราม ยางรถบดถนนลาดยางจนเกิดกลิ่นไหม้ฉุนจมูก
ขบวนรถพุ่งออกไปราวกับลูกธนูที่หลุดจากคัน มุ่งตรงไปยังโกดังร้างชานเมืองหลวง
ภายในโกดังร้าง
มู่หรงเฉิงนอนแผ่อยู่บนพื้นซีเมนต์ที่เปื้อนคราบน้ำมันและอาเจียน
บนหน้าจอแล็ปท็อปตรงหน้า
ใบหน้าเหี้ยมเกรียมที่พรางสีของหมาป่าเดียวดายขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนภาพจะสั่นไหวอย่างรุนแรง
นั่นคือภาพตอนพวกมือสังหารหันหลังวิ่งออกจากห้อง
ความกลัวเย็นเยียบราวกับอสรพิษรัดคอมู่หรงเฉิงแน่น
เขาอ้าปากกว้าง พยายามสูดหายใจอย่างสุดกำลัง
ลำคอส่งเสียง「ฟ่อ ๆ」เหมือนลมรั่ว
「หนี... รีบหนี...」
เขาใช้ทั้งมือและเท้าคลานลุกขึ้น ฝ่ามือกดลงบนของเหลวเปรี้ยว ๆ ที่เพิ่งอาเจียนออกมา
เหนียวเหนอะหนะและส่งกลิ่นเหม็นคลุ้ง
แต่เขาไม่มีเวลาสนใจความน่าขยะแขยงแล้ว
เขาเซถลาไปทางประตูหลังของโกดัง
สูทสั่งตัดราคาแพงถูกถังเหล็กขึ้นสนิมที่ขวางทางเกี่ยวจนขาดเป็นรอยหลายแห่ง
ขาอ่อนปวกเปียกราวกับเส้นบะหมี่ วิ่งไปได้แค่สองก้าวก็ล้มโครมลงกับพื้น