ปืนไรเฟิลจู่โจมติดตั้งอุปกรณ์เก็บเสียงหลายร้อยกระบอก
ปากกระบอกปืนค้างอยู่กลางอากาศ
จุดเล็งสีแดงจากกล้องเล็งอินฟราเรดส่ายไปมาบนเสื้อยืดสีขาวเก่าของซูมู่
ไม่มีนิ้วไหนกล้าลั่นไก
วิทยุสื่อสารสีดำบนเสื้อเกราะยุทธวิธีของหมาป่าเดียวดายส่งเสียงรบกวนแสบแก้วหู
“ยิงสิ! ลั่นไก!”
เสียงตะโกนของมู่หรงเฉิงทะลุลำโพงคุณภาพต่ำออกมา
แหบพร่าด้วยความเดือดดาล
“พวกไร้ประโยชน์มัวรออะไรอยู่! รีบฆ่ามันซะ!”
เสียงสะท้อนไปมาภายในห้องหมายเลข 412 อันมืดสลัว
ห้องเงียบเสียจนได้ยินแม้แต่เสียงเข็มตกลงบนพรม
มีเพียงลมจากทางเดินที่พัดเข้ามา ทำให้กรอบประตูไม้ผุพังขยับ
ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดแผ่วเบา
ซูมู่นั่งอยู่บนโซฟาหนังเทียมที่ลอกเป็นขุย
เขาไม่สนใจเสียงเห่าหอนจากวิทยุสื่อสาร
มือขวาล้วงออกจากกระเป๋ากางเกงยีนส์สีซีด
ระหว่างนิ้วคีบตราสัญลักษณ์สีทองคล้ำขนาดเท่าเหรียญไว้ชิ้นหนึ่ง
บนพื้นผิวสลักมีดสั้นสีดำสนิทที่ถูกมงกุฎหนามรัดไว้แน่น
นี่คือเครื่องหมายร่วมของกองกำลังรับจ้างสิบอันดับแรกของโลก
และยังเป็นตราเผ่าของนายทุนเพียงคนเดียวอีกด้วย
เขาโยนตราสัญลักษณ์ลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าอย่างไม่ใส่ใจ
“แกร๊ง”
โลหะกระทบกระจกดังใสกังวาน
หมาป่าเดียวดายเห็นตราสัญลักษณ์สีทองคล้ำชัดเจน
น่องพลันสั่นระริก
ปืนไรเฟิลจู่โจมเอชเคสี่หนึ่งหกแบบสั่งทำพิเศษที่มีราคาหลายแสนในมือหลุดร่วงลงพื้นทันที
มันตกลงบนพรมแดงคุณภาพต่ำ พานท้ายปืนทับเศษไม้ชิ้นหนึ่ง