กลิ่นโคโลญราคาถูกฉุนกึกพุ่งเข้ามาในร้านอาหารตะวันตก
ชั่วพริบตาเดียวก็กลบกลิ่นหอมของมันเนื้อวากิวที่ย่างอยู่ในอากาศจนมิด
ชายหนุ่มผมทองคนหนึ่งเบียดประตูเข้ามา
ในมือชูไม้เซลฟีคาร์บอนไฟเบอร์สีดำไว้
กล้องหน้าของโทรศัพท์เปิดอยู่
ข้อความวิ่งบนหน้าจอไหลขึ้นอย่างรวดเร็วแน่นขนัด
“ทุกคน! วันนี้ต้าจุ่ยจะพาพวกนายมาแฉร้านนี้!”
ชายผมทองตะโกนใส่กล้องจนสุดเสียง
ละอองน้ำลายกระเด็นใส่หน้าจอโทรศัพท์ ทิ้งคราบเปียกไว้จุดหนึ่ง
เขาชื่อหวังต้าจุ่ย เป็นบล็อกเกอร์สายรีวิวร้านอาหารที่มีผู้ติดตามทั่วทั้งอินเทอร์เน็ตกว่าสิบล้านคน
ปกติเขาเลือกกินสุด ๆ ขนาดถ้าไม่ใช่น้ำแร่ที่ส่งทางอากาศมาใช้หุงข้าว เขาก็พร้อมจะทุบจานทิ้ง
วันนี้เขาพกเงินปิดปากห้าแสนหยวนมาในกระเป๋า ตั้งใจมาใส่ร้ายร้านนี้โดยเฉพาะ
“โรงอาหารกาก ๆ ของมหาวิทยาลัย กล้าอวดว่าได้สามดาวมิชลินงั้นเหรอ?”
หวังต้าจุ่ยถือไม้เซลฟีเดินลึกเข้าไปด้านใน
รองเท้ากีฬาพื้นหนาเหยียบลงบนพรม ก้าวเดินอย่างอวดดี
“นี่มันตัวประกอบที่นายทุนจ้างมาแหง ๆ!”
“วันนี้ฉันจะกระชากหน้ากากจอมปลอมของพวกมันออกมาให้ดู!”
เขาก้าวฉับ ๆ ผ่านทางเดินในร้าน
ไม่สนใจนักศึกษาที่กำลังกินข้าวอยู่ข้าง ๆ เลยสักนิด
ไม้เซลฟีเกือบกวาดโดนหน้าผู้หญิงคนหนึ่ง
เธอสะดุ้งถอยไปเล็กน้อย ส้อมในมือหล่นกระทบจาน
หวังต้าจุ่ยตรงดิ่งไปยังครัวเปิดโล่ง
ชาวต่างชาติในชุดเชฟสีขาวจั๊วะกว่าสิบคนกำลังยุ่งอยู่หน้าเตา
เปลวไฟลุกโชนสูง
ตะหลิวกระทบกระทะเหล็ก ส่งเสียงดังกรุ๊งกริ๊งถี่ ๆ
หญิงชาวต่างชาติวัยห้าสิบกว่าเพิ่งหันกลับมาพอดี
เธอสวมผ้ากันเปื้อนสีขาวตัวใหญ่ ดูคล้ายป้าแม่ครัวที่ตักข้าวอยู่ในโรงอาหาร
ในมือประคองจานกระเบื้องสีขาวใบใหญ่
บนจานเป็นข้าวผัดไข่ที่เพิ่งยกลงจากเตา
เม็ดข้าวเรียงตัวร่วนเป็นเม็ด เคลือบด้วยไข่สีเหลืองทอง
แสงไฟเพดานทำให้ข้าวผัดเป็นประกายมันเยิ้มชวนกิน
กลิ่นหอมเข้มข้นของเห็ดทรัฟเฟิลดำผสมพริกไทยบดสดพุ่งกระแทกจมูกหวังต้าจุ่ยทันที
หวังต้าจุ่ยชะงักไปครู่หนึ่ง
จมูกสูดกลิ่นเข้าไปสองครั้งอย่างห้ามไม่อยู่
แต่เขาก็นึกถึงเงินสกปรกห้าแสนหยวนในบัญชีธนาคารขึ้นมาได้ทันที