ริมฝีปากแห้งเหี่ยวของเฉินติ่งแสยะออก
เผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่แฝงกลิ่นอายความตาย
เขาตบกระเป๋าบริเวณอกสองทีผ่านเนื้อผ้าเสื้อเชิ้ตสีดำ
ขวดแก้วใบเล็กกระทบกันดังอุดอู้จากข้างใน
เที่ยงวันถัดมา
ร้านอาหารตะวันตกเอกชนในมหาวิทยาลัยเจียงไห่แน่นขนัดไปด้วยผู้คน
เชฟระดับสามดาวมิชลินกว่าสิบคนวุ่นอยู่ในครัวแบบเปิดจนแทบไม่มีเวลายืนพัก
เสียงฉ่าของเนื้อวากิวที่กำลังทอดผสมปนเปไปกับกลิ่นหอมเข้มข้นของเห็ดทรัฟเฟิลดำ
ลอยฟุ้งไปทั่วโถงที่เปิดเครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำ
พนักงานเสิร์ฟหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีขาวกับเสื้อกั๊กสีดำถือถาดเงิน
เดินไปตามทางเดินอย่างเชื่องช้า
เขาชื่อเฮยหลาง เป็นนักฆ่ามืออาชีพที่รับเงินแล้วทำงานให้
บนถาดมีไวน์โรมานี-กงตีที่เพิ่งเปิดทิ้งไว้ให้คลายกลิ่นหนึ่งขวด
กับแก้วก้านสูงสองใบที่เช็ดจนใสวาว
ฝ่ามือของเฮยหลางชุ่มไปด้วยเหงื่อ
เหนียวเหนอะหนะจนจับขอบถาดได้ไม่ถนัด
เขาเดินไปถึงหลังต้นไม้เงินถังตรงมุมทางเดิน
หลบกล้องวงจรปิดที่มุมผนังซึ่งกำลังกะพริบไฟสีแดง
นิ้วมือคีบขวดแก้วใบเล็กออกจากกระเป๋าเสื้อกั๊กอย่างรวดเร็ว
ดึงจุกยางสีดำออก
ยางเสียดสีกับแก้วจนเกิดเสียง “ป๊อบ” เบา ๆ
ของเหลวสามหยดใสสะอาดราวกับน้ำเปล่าหยดลงในแก้วก้านสูงใบหนึ่ง
ไร้สี ไร้กลิ่น
ของเหลวไหลไปตามผนังแก้ว ก่อนระเหยหายไปอย่างไร้ร่องรอยในพริบตา
เฮยหลางกลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคอ
แล้วเก็บขวดเปล่ากลับเข้ากระเป๋า
เขาสูดหายใจลึก ก่อนถือถาดเดินไปยังโต๊ะสี่ที่นั่งริมหน้าต่าง
ซูมู่นั่งพิงพนักเก้าอี้บุผ้านุ่ม
รองเท้าแตะพลาสติกสีน้ำเงินวางพาดอยู่บนคานใต้โต๊ะ