ดาบใหญ่เปิดทางภูเขาฟาดฉีกอากาศ
สันดาบลากไปบนถนนยางมะตอย เกิดประกายไฟพร่างพรายเป็นทางยาว
ชายสักลายที่เดินนำหน้าหอบหายใจแรง ดวงตาแดงก่ำจากการอดนอน
กลิ่นเหงื่อเหม็นฉุนปนกลิ่นคาวเหล็กจากคมดาบ ลอยปะทะไปยังขอบลู่วิ่งตามสายลมร้อน
ชายชราหนวดเคราขาวจากราชวิทยาลัยแพทยศาสตร์สวีเดนตกใจจนขาอ่อน
ปากกาหมึกซึมมงบล็องในมือร่วงลงบนลู่วิ่งพลาสติก ปลายปากกาแตกเป็นสองท่อน
ปรมาจารย์แพทย์ระดับโลกหลายคนคลานกระเสือกกระสนเข้าไปในพุ่มไม้ข้างทาง
สูทตัดพิเศษเกี่ยวติดกิ่งต้นฮอลลี่จนฉีกเป็นรู
ไม่มีใครสนใจภาพลักษณ์ ต่างกดหัวจมดินแน่น
พวกอันธพาลไม่แม้แต่จะเหลือบมองคนแก่กลุ่มนั้น
คนกว่ายี่สิบคนกระจายตัวเป็นรูปพัด จ้องซูมู่ที่อยู่ตรงหน้าเขม็ง
มีดพร้าในมือชูสูงขึ้น คมมีดสะท้อนแสงแดดแผดเผายามเที่ยงวัน
ซูมู่ยืนอยู่บนลู่วิ่งพลาสติกสีแดง
มือยังบีบขวดน้ำแร่เปล่าใบนั้นไว้
ขวดพลาสติกในมือเขาถูกบีบจนดังกรอบแกรบ
เขาไม่ถอย รองเท้าสวมแตะพลาสติกสีน้ำเงินข้างซ้ายก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
พื้นรองเท้าเสียดสีกับพื้น เกิดเสียงทึบดังขึ้น
ชายสักลายพุ่งเข้ามาในระยะสามเมตร
เขาพลิกข้อมือ มีดพร้ายาวสองฉื่อแหวกอากาศฟันตรงเข้าหาลำคอของซูมู่
ซูมู่โยนขวดพลาสติกเปล่าใส่ถังขยะข้างทางอย่างส่ง ๆ
มือขวาสอดเข้าไปในกระเป๋ากางเกงยีนส์สีซีด
นิ้วโป้งกดปุ่มปรับเสียงบนโทรศัพท์หน้าจอแตก
กดค้างไว้สองวินาที