นิ้วของเฉินตงกดค้างอยู่บนปุ่มส่งตรงมุมขวาบนของหน้าจออย่างแน่นหนา
ปลายนิ้วซีดขาวเพราะออกแรงมากเกินไป
แถบความคืบหน้าสีเขียวบนหน้าจอชะงักไปชั่วขณะ
จากนั้นก็เต็มแถบอย่างรวดเร็ว
ตัวอักษรสีดำหนาสี่คำว่า “ส่งสำเร็จ” เด้งขึ้นมา
เฉินตงยัดโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงทันที
ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงราวกับเส้นบะหมี่ต้มสุก เขาทรุดก้นลงบนพื้นดินโคลน
กิ่งเฟื่องฟ้าที่มีหนามข่วนผิวหนังตรงท่อนแขนจนเป็นแผล
หยดเลือดเม็ดเล็กเรียวยาวซึมออกมาหลายหยด
เขาไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด
ใช้มือทั้งสองข้างตะกุยดิน แล้วคลานตะเกียกตะกายออกจากแปลงดอกไม้
วิ่งไปตามร่องน้ำมืดครึ้มใต้แสตนด์ออกไป
รองเท้าผ้าใบสีขาวหลุดหายไปข้างหนึ่ง เท้าเปล่าเหยียบลงบนกรวด
เศษหินบาดฝ่าเท้าจนเกิดรอยเท้าเปื้อนเลือดเป็นจุด ๆ
วิดีโอราวกับระเบิดน้ำลึก ถูกโยนเข้าไปบนหน้าแรกของเว็บบอร์ดมหาวิทยาลัยเจียงไห่โดยตรง
หัวข้อเป็นตัวอักษรสีแดงเลือดหมูตัวหนา
《ซูมู่ นักศึกษาใหม่ปีหนึ่งเป็นฆาตกรโหด! มีคลิปเป็นหลักฐาน!》
ในสองนาทีแรก มีคนคลิกเข้ามาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็นเพียงไม่กี่สิบครั้ง
มีคนกดปุ่มเล่น
ภาพสั่นไหวพร่าเลือนเล็กน้อยเพราะมือเฉินตงสั่น
แต่ภาพมีดใหญ่ฟันภูเขาที่ฟาดลงไป กระดูกสีขาวโผล่พ้นออกมาจากรอยหักกลับด้านนั้น เห็นได้ชัดเจน
เลือดกระเซ็นใส่ลู่วิ่งยางสีแดงราวกับน้ำพุ
ยังมีเสียงซู่ซ่าของปืนฉีดน้ำแรงดันสูงที่กำลังชะล้างเลือดเกลื่อนพื้น
ภาพสะเทือนขวัญเกินไป
ในโรงอาหารสาม
นักศึกษาชายร่างอ้วนกำลังคีบหมูแดงเข้าปาก
เขาก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ที่วางข้างถาดอาหาร
หมูแดงร่วงแปะลงในถาด กระเด็นเป็นหยดน้ำซอสสองสามหยด
ท้องไส้ปั่นป่วนขึ้นมาอย่างรุนแรง
น้ำเปรี้ยวพุ่งขึ้นมาจุกคอ
เขาปิดปากแล้วผลักเก้าอี้ออก วิ่งพรวดไปยังถังขยะตรงมุมห้องอย่างบ้าคลั่ง
“อ้วก!” ข้าวคำใหญ่ที่เพิ่งกินเข้าไปพุ่งออกมา
กลิ่นเปรี้ยวเหม็นฟุ้งกระจายในอากาศ
นักศึกษาที่กำลังกินข้าวอยู่รอบ ๆ หลายคนกำลังจะด่าเขาว่าทุเรศ
แต่หางตากวาดไปเห็นภาพนองเลือดที่เล่นวนอยู่บนโทรศัพท์ของเขาเข้า