สลักโลหะของกระเป๋าเด้งเปิดออก
ธนบัตรดอลลาร์ใบละ 100 ดอลลาร์ใหม่เอี่ยมหลายปึกทะลักออกมาจากกระเป๋าอะลูมิเนียม
มีสองปึกไถลไปตามพื้นโต๊ะไม้แดงมันวาว ก่อนตกกระแทกพรมเปอร์เซียอย่างแรง
แถบคาดธนบัตรขาดผึง ธนบัตรสีเขียวกระจายเกลื่อนเป็นวงกว้าง
กลิ่นหมึกเข้มข้นลอยอบอวลขึ้นในห้องส่วนตัว กลบกลิ่นควันซิการ์ฉุนแสบจมูกที่มีอยู่เดิมจนหมด
หลิวฟู่ไท่ใช้สองมือยันขอบโต๊ะแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว
เนื้อแก้มอ้วนฉุของเขาสั่นระริก น้ำลายกระเด็นไปทั่วจนกระทั่งเปลือกกุ้งล็อบสเตอร์ยักษ์จากออสเตรเลียที่ยังไม่ได้แตะต้อง
“เงินสดหนึ่งในสามของตลาดอยู่ในมือฉัน!”
เขาตะเบ็งเสียงคำรามจนเสียงแตกเพราะตื่นเต้นสุดขีด
เนกไทถูกกระชากจนเบี้ยว ไขมันกองพะเนินเบียดคอเสื้อเชิ้ตสีขาว
“ฉันจะเอาเงินทุ่มให้พวกแกพังยับ! ต่อให้ใช้เงินกองทับ ฉันก็ฝังแกทั้งเป็นได้!”
ซูมู่นั่งอยู่บนเก้าอี้ประธาน ไม่แม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้น
รองเท้าแตะพลาสติกสีน้ำเงินยังคาอยู่ที่ปลายนิ้วเท้า แกว่งเบา ๆ หนหนึ่ง
ธนบัตรดอลลาร์ปึกหนึ่งตกลงข้างเท้าพอดี
ซู่มู่ยกเท้าขึ้น ใช้พื้นรองเท้าแตะเขี่ยเงินปึกนั้นออกไปด้านข้าง
พื้นรองเท้าพลาสติกเสียดสีกับพรมขนแกะ เกิดเสียงสวบสาบแผ่วเบา
เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงชุดนอนสีเทา
หยิบโทรศัพท์แอนดรอยด์ที่มุมซ้ายล่างของหน้าจอแตกออกมา
ปลายนิ้วโป้งกดลงบนเศษกระจก ก่อนปัดปลดล็อกหน้าจอ
แสงสีขาวจ้าจากโทรศัพท์ส่องใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกของเขา
เขาเปิดวีแชตแล้วหาโปรไฟล์สีดำสนิท
นิ้วโป้งกดปุ่มบันทึกเสียง จากนั้นยกส่วนล่างของโทรศัพท์มาใกล้ปาก
“ตรวจบัญชีธนาคารของหลิวฟู่ไท่”
เสียงของซูมู่ราบเรียบ ไม่มีอารมณ์ขึ้นลงแม้แต่น้อย
“ตัดเส้นทางเงินทุนทั้งหมดของเขา”
เขาหยุดไปครึ่งวินาที สายตากวาดผ่านกองธนบัตรดอลลาร์บนโต๊ะที่สูงราวภูเขา
“เข้าควบคุมช่องทางพิมพ์ธนบัตรในต่างประเทศที่อยู่เบื้องหลังเขา ภายในสามนาที”
นิ้วคลายออก