เสียงหัวเราะของหม่าเทาดังก้องไปทั่วห้องพัก 404
คุณภาพลำโพงไม่ดีนัก เสียงหัวเราะจึงแตกพร่า
ฟังเหมือนเลื่อยขึ้นสนิมที่กำลังเลื่อยไปมาครูดแก้วหูของทุกคนในห้อง
หวังฮ่าวเม้มปากแน่น จ้องโทรศัพท์เครื่องนั้นเขม็ง
จางหาวหดตัวอยู่ตรงมุมเตียงชั้นล่าง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
หลี่หมิงประคองโทรศัพท์ไว้ มือทั้งสองสั่นระริกราวกับตะแกรงร่อน
เหงื่อเย็นในฝ่ามือทำให้ตัวเครื่องลื่นเหนอะหนะ
“ไม่ขายก็รอวันตายไปเงียบ ๆ ซะ”
ถ้อยคำนี้กระแทกลงมาพร้อมกลิ่นคาวเลือดของอำนาจทุนที่วางตัวเหนือคนอื่น
กดดันจนเด็กมหาวิทยาลัยทั้งหลายแทบหายใจไม่ออก
ซูมู่นั่งอยู่บนเก้าอี้เหล็กพับที่สีลอก
เขาไม่ได้แย่งโทรศัพท์ไป
ไม่ได้ด่ากราดใส่ไมโครโฟนอย่างคนทั่วไปที่กำลังโกรธ
เขายื่นมือไปดึงโน้ตบุ๊กเลอโนโวมือสองที่ร้อนผ่าวออกจากอ้อมแขนของหลี่หมิง
ใต้เครื่องร้อนจนแทบจับไม่ไหว
ราวกับอิฐแดงที่เพิ่งคีบออกมาจากเตาไฟ
ซูมู่วางคอมพิวเตอร์ลงบนโต๊ะหนังสือ
หน้าโต๊ะไม้ส่งเสียงอับเบา ๆ เพราะถูกความร้อน
พัดลมระบายความร้อนในเคสส่งเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่ง
บนหน้าจอเต็มไปด้วยคำเตือนการโจมตีแบบดีดอสสีแดง
กระแสข้อมูลไหลทะลักลงมาไม่ต่างจากเขื่อนแตก
เซิร์ฟเวอร์สองเครื่องของบริษัทเล็ก ๆ ถูกปริมาณข้อมูลขยะถาโถมจนเต็ม อีกไม่นานก็จะล่มอย่างสมบูรณ์
ซูมู่วางมือซ้ายลงบนแป้นพิมพ์พลาสติกสีเหลืองเก่า
แสงสีฟ้าจากหน้าจอส่องกระทบใบหน้า
เขาเอียงศีรษะเข้าใกล้โทรศัพท์แอปเปิลเครื่องเก่าในมือหลี่หมิง
“หม่าเทา”
ซูมู่เอ่ยขึ้น
น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ความรู้สึกแม้แต่น้อย