“กึก”
ปุ่มเอ็นเทอร์ถูกกดลงจนสุด
ปุ่มพลาสติกส่งเสียงคลิกเบา ๆ
อากาศภายในห้องพักหมายเลข 404 ราวกับหยุดนิ่ง
แม้แต่เสียงพัดลมเพดานเก่า ๆ ที่อยู่เหนือศีรษะก็เหมือนหยุดไปชั่วขณะ
ในลำโพงโทรศัพท์แอปเปิลเครื่องเก่าที่หลี่หมิงถืออยู่ ยังมีเสียงหัวเราะเยาะของหม่าเทาหลงเหลืออยู่
“ทำเป็นลึกลับไปได้”
หม่าเทาที่อยู่ปลายสายแค่นเสียงอย่างดูแคลน
“ฝ่ายเทคนิค ตัดเน็ตพวกมัน...”
ยังพูดไม่ทันจบ
ลำโพงโทรศัพท์ก็ส่งเสียงซ่าของกระแสไฟฟ้าแหลมสูงขึ้นมากะทันหัน
“ซ่า—”
จากนั้นก็มีเสียงสัญญาณสายไม่ว่างแห้ง ๆ ดังขึ้น
สายถูกตัดขาดโดยสิ้นเชิง
ห้องเซิร์ฟเวอร์ในถ้ำหินปูนลึกลงไปใต้ภูเขาในกุ้ยโจว
ศูนย์ข้อมูลซูเปอร์คอมพิวเตอร์ที่ใหญ่ที่สุดของเครือเทนเซ็นต์
ตู้เซิร์ฟเวอร์สีดำหลายหมื่นตู้ตั้งเรียงรายราวกับป่าคอนกรีตเหล็ก ไฟสีเขียวกะพริบเป็นจังหวะ
ภายในเวลาเพียง 0.1 วินาที
ไฟสีเขียวทั้งหมดพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานพร้อมกัน
เสียงเตือนความถี่สูงแสบแก้วหูฉีกกระชากความเงียบในถ้ำ
แสงสีแดงสาดให้พื้นที่ใต้ดินทั้งบริเวณดูราวกับโรงฆ่าสัตว์
ในห้องควบคุม จอเฝ้าระวังหลายร้อยจอดับวูบลงพร้อมกัน
ตู้เซิร์ฟเวอร์ส่งเสียงครางตอนถูกตัดไฟจนฟังแล้วเสียวฟัน
พัดลมระบายความร้อนที่กำลังทำงานหนักหยุดหมุนทันที
กองเซิร์ฟเวอร์ขนาดมหึมาดับสนิท
ในเวลาเดียวกัน
ศูนย์รวมสายเคเบิลใยแก้วใต้ทะเลตงไห่
ศูนย์ประมวลผลระบบคลาวด์ของเครืออาลีบาบา
พร้อมเสียงทึบดัง “ปัง” โมดูลจ่ายไฟของเมนบอร์ดก็ถูกล็อกตายอย่างฝืนบังคับ
ความมืดเข้ากลืนกินห้องเซิร์ฟเวอร์ทั้งห้องในพริบตา
แม้แต่คำสั่งให้เริ่มทำงาน แหล่งจ่ายไฟสำรองฉุกเฉินก็ยังรับไม่ได้
โลกอินเทอร์เน็ตในประเทศก้าวเข้าสู่วันสิ้นโลก ณ วินาทีนั้น
ในร้านสะดวกซื้อ