เช้าวันถัดมา เธอถูกปลุกด้วยเสียงนาฬิกาปลุก
อันอันขยี้ผมยาวยุ่งเหยิง ก่อนลุกขึ้นนั่ง
เย่เหลียงเยี่ยนตื่นแล้ว แต่ก็ยังไม่เต็มตานัก เขาถามเธอด้วยน้ำเสียงงัวเงียว่า “อยากกินอะไร”
เสียงของเขาเนือย ๆ ทั้งแหบพร่าและแผ่วเบาเหมือนคนเพิ่งตื่น
“คุณกินอะไร ฉันกินด้วยก็ได้”
เธอหันไปหยิบยางรัดผมใต้หมอน แล้วเปิดโทรศัพท์ดูว่ามีข้อความเข้าหรือเปล่า
เย่เหลียงเยี่ยนลุกขึ้นนั่งบนเตียง ท่อนบนเปลือยเปล่า กล้ามเนื้อบนหัวไหล่และแขนเป็นเส้นสายสวยงาม ไม่ได้ใหญ่โตเกินจริง
อันอันแอบเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ท่อนล่างสวมกางเกงนอนขายาวสีน้ำเงิน...
ขายาวจริง ๆ...
ห้ามคิดอะไรไปเรื่อย!
เธอมัดผมลวก ๆ รอจนเขาใช้ห้องน้ำเสร็จ ถึงค่อยลุกขึ้นไปจัดการตัวเองอย่างเชื่องช้า
เธอสังเกตมาสองวันแล้วว่าเย่เหลียงเยี่ยนรักษาความสะอาดดีทีเดียว
ตอนกลางคืนหลังอาบน้ำ เขาจะรีดน้ำบนพื้นให้แห้ง และเก็บอ่างล้างหน้าให้เรียบร้อยหลังใช้เสร็จ
ของใช้ในห้องน้ำของเขามีแชมพูอยู่ขวดเดียว ส่วนแก้วใส่แปรงสีฟัน มีดโกน และสบู่ก้อนหนึ่งก็วางอยู่อย่างน่าสงสารตรงมุมห้อง
บนผนังมีตะขอแขวนอยู่ตัวหนึ่ง มีผ้าขนหนูสีขาวสะอาดผืนหนึ่งแขวนไว้
ตอนเขาเพิ่งกลับประเทศใหม่ ๆ เขาใช้ผ้าขนหนูสีเทา จนเจ้าของร่างเดิมทะเลาะกับเขายกใหญ่ บอกว่าผ้าขนหนูเหม็น
หลังจากนั้นเขาก็เปลี่ยนมาใช้ผ้าสีขาวทั้งหมด และเปลี่ยนผืนใหม่ทุกสองสัปดาห์
“กินบะหมี่ได้ไหม” เขาหันมาถาม
“ได้” อันอันตอบส่ง ๆ
เย่เหลียงเยี่ยนยกบะหมี่ที่ต้มเสร็จแล้วมาวางบนโต๊ะ
วันนี้เธอแต่งตัวเสร็จเร็ว ไม่ได้แต่งหน้า วัยนี้ต่อให้ไม่แต่งแต้มเครื่องสำอางก็ดูสวยราวกับตุ๊กตา