อันอันรู้สึกประหม่าอยู่ไม่น้อย หากนำท่าเต้นที่เธอออกแบบไปใช้ในการแข่งขันจริง ชื่อของเธอก็จะปรากฏอยู่ในรายการแสดง ต่อไปเธอก็จะมีผลงานที่เคยออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ประจำมณฑล อย่างน้อยก็เป็นผลงานที่พอหยิบยกมาอวดได้
คุณนายโจวดูเสร็จก็ส่งแท็บเล็ตคืนให้เธอ
“ท่าเต้นสวยมากค่ะ คุณครูอันอันมีพรสวรรค์จริง ๆ งั้นลองดูก่อนก็แล้วกันค่ะ ว่าผลจะออกมาเป็นยังไง”
อันอันมั่นใจในความเป็นมืออาชีพของตัวเองมาก จึงพยักหน้ารับรัว ๆ “สามวันนะคะ ฉันจะออกแบบให้เสร็จแล้วส่งไปให้คุณดู ลองถามเสี่ยวโม่ลี่ดูด้วยว่าเธอชอบไหม”
หลังตกลงกันคร่าว ๆ ไม่กี่คำ อันอันก็พาเสี่ยวโม่ลี่ไปห้องเต้นรำ
เปลี่ยนชุด วอร์มร่างกายและยืดขา จากนั้นก็เริ่มฝึกซ้อมตามปกติ
ระหว่างพัก อันอันเลื่อนดูเพลงเต้นในโทรศัพท์ไปพลาง ถามเสี่ยวโม่ลี่ไปพลางว่าเธอชอบเพลงเต้นแนวไหน
เธอค่อย ๆ ถามจนได้ข้อมูลจากเสี่ยวโม่ลี่มาอีกนิด อาจเป็นการเต้นเดี่ยวหนึ่งนาที หรือเต้นนำสั้น ๆ สักช่วงหนึ่ง อย่างไรก็ใช้เวลาราวหนึ่งถึงสองนาที
ไม่ยาก
ไม่นาน เวลาก็ผ่านไปชั่วโมงครึ่ง
เสี่ยวโม่ลี่ขึ้นไปชั้นบนเพื่ออาบน้ำล้างหน้า ส่วนอันอันอยู่ในห้องเต้นรำตามลำพัง คิดค้นท่าเต้นอยู่
ท่ายาก ๆ หลายท่าจะเชื่อมต่อกันให้ลื่นไหลได้อย่างไร
ไม่นานก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น “คุณครูอันอัน อาหารกลางวันมาถึงแล้วครับ” พ่อบ้านหวังยืนอยู่ตรงประตู มือหนึ่งถือถุงอาหารจากร้านเครือข่าย อีกมือประคองจานผลไม้หั่นเรียบร้อย