อีกด้านหนึ่ง หวังไห่ฮ่าวจ้องหน้าต่างแชตด้วยความโมโหจนแทบขว้างโทรศัพท์ทิ้ง
เขาไปเล่นสกีที่บากีรา-เบเรต์ พอลงจากเครื่อง โทรศัพท์ก็หายไปเสียแล้ว
หกวัน เต็ม ๆ หกวัน ยัยนี่ส่งข้อความมาแค่สองประโยคเองเหรอ?
คืนเงิน?
เงินแค่นั้นเอง?
ตอนให้ไปก็ไม่ได้คิดจะทวงคืนอยู่แล้ว
วันนั้นเขาแค่อยากจูบเธอสักที ไม่ยอมให้จูบก็ไม่เป็นไร แต่เธอกลับยกมือฟาดหน้าเขาฉาดหนึ่ง
เขาก็แค่มีคุณธรรมพอที่จะไม่ลงไม้ลงมือกับผู้หญิง แต่ใครจะกล้ำกลืนความอัปยศนี้ได้ลงคอ
ที่พูดว่า “คืนเงินมา” ก็แค่ตะโกนออกไปตอนกำลังโมโห เธอกลับเอาจริงเอาจังกับเขาขึ้นมาซะได้?
จะบอกว่าชอบมากก็ไม่ถึงขนาดนั้น
ขายาว เอวคอด บุคลิกดี เวลาไม่มีอะไรทำก็เอามาเป็นเพื่อนแก้เบื่อได้ไม่เลว
เขาเอนหลังพิงโซฟา เพลิงโทสะพลุ่งพล่านขึ้นมาในอก
เมื่อไม่กี่วันก่อนยังดี ๆ อยู่เลย ทำไมจู่ ๆ ถึงนัดออกมาไม่ได้แล้วล่ะ?
เขาไม่เชื่อหรอก
พอส่งข้อความไปอีกครั้ง วงกลมสีแดงขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้น
“แม่งเอ๊ย!”
กล้าลบเขาทิ้งงั้นเหรอ!
……
“ก่อนหน้านี้ฉันเคยยืมเงินเขา แต่เขาไม่ยอมรับเงินคืนสักที…” อันอันก้มหน้า เสียงเบาลงเรื่อย ๆ “ฉันรำคาญเขามาก ก็เลยลบไปแล้ว…”