วันรุ่งขึ้น เย่เหลียงเยี่ยนก็มาส่งเธอตามปกติ
เขาเหลือบมองเธอจากหางตา น้ำเสียงสบาย ๆ “รอเธอเลิกเรียนแล้วฉันจะพาไปกินข้าว ร้านกุ้งไทยร้านนั้นไง”
อันอันกำลังจะเปิดประตูรถ มือที่จับหูจับชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนหันกลับมามองเขา “ร้านที่คุณซื้อกลับมาให้ฉันน่ะเหรอ? ก็ดีเหมือนกัน”
น้ำเสียงฟังดูเรียบเฉย แต่ในปากกลับมีรสหวานอมเปรี้ยวของกุ้งผุดขึ้นมา ปลายลิ้นขยับเบา ๆ อย่างอดใจไม่ไหว
การเรียนวันนี้ราบรื่นดี
ท่าทางของเสี่ยวโม่ลี่แทบจะเข้าที่เข้าทางหมดแล้ว
ตอนพักกลางวัน ลุงหวังบอกว่าปลายเดือนเมษายนจะมีการคัดเลือกของสถานีโทรทัศน์ จึงถามอันอันว่าเตรียมตัวทันไหม
“ทันค่ะ ปลายเดือนเมษายนรับรองว่าผลงานเสร็จแน่นอน”
ลุงหวังยิ้มพลางปิดแท็บเล็ต น้ำเสียงผ่อนคลาย “ช่วงที่เธอสาธิตก่อนหน้านี้ส่งไปให้เขาดูแล้ว ผลตอบรับดีมาก แบบที่ออกแบบมาก็แปลกใหม่ น่าจะไม่มีปัญหา”
อันอันเข้าใจความหมายแฝง
ตราบใดที่ไม่มีอะไรผิดพลาด การแสดงของเสี่ยวโม่ลี่ก็ถือว่าผ่านฉลุย
อันอันตอบ “ดีเลยค่ะ แบบนี้ฉันก็โล่งใจแล้ว”
พอเลิกเรียนออกมา รถของเย่เหลียงเยี่ยนก็มารออยู่หน้าประตูแล้ว