บทที่ 25 พี่ชาย ฉันชอบแค่พี่คนเดียว
ภายในรถเงียบสงบ กลิ่นไม้สนจาง ๆ จากตัวหรงเช่อแผ่ซ่านไปทั่วอย่างไม่เกรงใจ สดชื่นเย็นเยียบและแฝงความรุกราน
หรงเช่อไม่ได้รีบร้อนออกรถ มือข้างหนึ่งวางพาดบนพวงมาลัยอย่างสบาย ๆ มือเรียวยาวดูผอมบาง กระดูกข้อมือนูนขึ้นมาเป็นส่วนโค้งที่งดงาม
“ซื้ออะไรมา?” เขาถามอย่างไม่ใส่ใจนัก
เคอเหมียนถังไม่ได้สังเกตเห็นอะไร จึงเริ่มเล่าถึงของที่ซื้อมาอย่างตื่นเต้น “ซื้อมาเยอะเลย ทั้งต่างหู กำไล แล้วก็น้ำหอม เป็นของที่ผู้หญิงชอบทั้งนั้น ลี่นาบอกว่าน้ำหอมนั่นเป็นรุ่นลิมิเต็ด ทั้งเมืองหลิงโจวมีเข้ามาแค่ห้าขวด ฉันแย่งมาได้ขวดหนึ่ง กลับไปให้พี่ลองดมนะ”
เขาขานรับเสียงเบา “อืม” แล้วก็สตาร์ตรถ
ขาทั้งสองข้างที่เดินชอปปิงมาทั้งบ่ายเมื่อยล้าจนปวดตึงไปหมด เธอหันไปมองชายหนุ่มที่กำลังขับรถอยู่ข้าง ๆ อดไม่ได้ที่จะใช้ปลายนิ้วเกี่ยวมือของเขาที่วางอยู่บนคอนโซลกลาง แล้วคล้องนิ้วก้อยของเขาไว้
“หรงเช่อ วันนี้เดินนานมากเลย ขาฉันเมื่อยจัง” ปลายเสียงนุ่มนวลลากสูงขึ้น นิ้วโป้งถูไปตามข้อนิ้วของเขาเบา ๆ
“อืม”
เขาไม่ได้มองเธอ สายตาจับอยู่บนถนนลาดยางสีดำที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตาเบื้องหน้า
เคอเหมียนถังชะงักไป ก่อนจะเขย่ามือเขา “ฉันบอกว่าเหนื่อยมากนะ พี่ฟังอยู่หรือเปล่า?”
“ได้ยินแล้ว”
ยังคงเป็นน้ำเสียงเรียบเฉยเช่นเดิม เขาถึงกับขยับนิ้วถอยกลับเล็กน้อย แม้จะไม่ได้ดึงมือหนี แต่แค่การเคลื่อนไหวเล็ก ๆ นั้นก็ทำให้หัวใจเธอกระตุกวูบแล้ว
ในที่สุดเคอเหมียนถังก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างไม่ปกติ