บทที่ 18 ไปรับคุณกลับบ้าน
เธอเงยหน้าขึ้น บังเอิญสบเข้ากับใบหน้าด้านข้างของหรงเช่อพอดี
แสงไฟสาดลงบนใบหน้าเขา ผิวขาวซีดเย็นชาแทบไร้ความปรานี ขนตาของเขาเรียงเส้นชัดเจน ริมฝีปากบางคาบบุหรี่ไว้ ควันที่พ่นออกมาลอยกระจายอยู่ข้างลูกกระเดือก
ภาพตรงหน้าชวนตะลึงเกินบรรยาย เมื่อจางซินมองใบหน้าด้านข้างของเขา จู่ ๆ ก็เข้าใจขึ้นมาว่าคำว่า “ตาลายใจละลาย” เขียนอย่างไร
หัวใจตรงอกเต้นแรงจนเจ็บ
แต่เขาไม่แม้แต่จะปรายตามอง สายตาทอดข้ามศีรษะเธอไป หยุดอยู่ตรงประตูทางเข้าสโมสร
เธอเป็นเพียงของประดับโปร่งใสชิ้นหนึ่ง
จางเฉินยืนอยู่ตรงกลาง รอยยิ้มบนใบหน้าแทบฝืนไว้ไม่อยู่ “หรงเช่อ ถ้ามีธุระก็ไปจัดการก่อนเถอะ วันนี้บังเอิญเจอกัน วันหลังผมเป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าวคุณเอง”
“ไว้เจอกันคราวหน้า” หรงเช่อกดบุหรี่ดับ ท่าทางขยี้ประกายไฟจนมอดนั้นเด็ดขาดฉับไว
ชายเสื้อพากลิ่นหอมเย็นจาง ๆ ผ่านตัวจางซินไป ตลอดทางไม่มีแม้แต่สายตาเดียวที่เป็นของเธอ
เปาเหมินยืนค้างอยู่ตรงนั้น ปากยังอ้าค้าง ไม่อาจฟื้นจากแรงกระแทกที่ถูกเมินได้
เธอมองไปทางที่หรงเช่อหายลับไป อึ้งอยู่หลายวินาทีกว่าจะหาเสียงตัวเองเจอ “ตายจริง คนนี้เย็นชาเกินไปแล้วหรือเปล่า จางซินที่สวยขนาดนี้ยืนอยู่ตรงหน้าแท้ ๆ ยังไม่แม้แต่จะเหลือบมองเลยสักแวบ?”
ในโรงเรียน จางซินเดินไปที่ไหน สายตาของเด็กผู้ชายคนไหนบ้างที่จะไม่มองตาม? แม้แต่ตอนเรียนก็ยังมีเด็กผู้ชายห้องข้าง ๆ เกาะหน้าต่างแอบมอง
แต่สำหรับหรงเช่อแล้ว จางซินไม่ได้รับแม้แต่สายตาสนใจครึ่งวินาที