บทที่ 17 มารับแฟนสาวน่ะ
“สี่จงหลิน” เขารีบพูด “เพื่อนของเคอจี้ ครั้งก่อนเราเจอกันที่หน้าโรงเรียน”
เคอเหมียนถังนึกออกแล้ว เป็นผู้ชายที่ยืนเหม่ออยู่บนมอเตอร์ไซค์คนนั้นนี่เอง
วันนั้นเขายืนอยู่ข้างเคอจี้ หลังถอดหมวกกันน็อกแล้วก็ยังยืนอยู่ตรงนั้นตลอด
“อ๋อ” เธอลากเสียงยาว ก่อนจะเผยรอยยิ้มสุภาพ “นายเองนี่นา สวัสดีจ้ะ”
สี่จงหลินพยักหน้า ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง
กระโปรงที่เคอเหมียนถังใส่วันนี้ขับผิวเธอให้ดูผ่องเป็นพิเศษ ไหปลาร้าขาวผุดผ่องที่โผล่พ้นคอเสื้อดูราวกับเปล่งประกาย
เขาไม่กล้ามองนาน จึงก้มหน้ามองปลายรองเท้าตัวเอง
“เธอ... วันนี้เธอแข่งได้เก่งมาก” เสียงเขาอู้อี้ พูดตะกุกตะกัก “เคอจี้บอกว่าพี่สาวของเขาต้องชนะแน่ ๆ แล้วเธอก็ชนะจริง ๆ”
พูดจบเขาก็เงยหน้าขึ้นมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบก้มลงอีกครั้ง
เคอเหมียนถังรู้สึกว่ามันน่าสนใจดี
ผู้ชายหน้าตาดีขนาดนี้ ทำไมพอพูดแล้วถึงหน้าแดงทุกทีนะ
เธออดมองเขาอีกสองสามครั้งไม่ได้ “ขอบใจนะ นายเรียนห้องเดียวกับเคอจี้เหรอ”
“อืม นั่งอยู่ข้างหลังเขา เรารู้จักกันตั้งแต่ประถมแล้ว” สี่จงหลินตอบอย่างรวดเร็ว ทุกคำที่พูดล้วนเป็นข้อมูลจริง ราวกับอยากบอกเรื่องของตัวเองให้เธอรู้ทั้งหมด
ระบบที่ชอบดูเรื่องสนุกโดยไม่กลัวเรื่องบานปลายเอ่ยว่า “โฮสต์ อัตราการเต้นของหัวใจหนุ่มคนนี้เกิน 120 แล้ว จากการวิเคราะห์ของระบบ เขามีใจให้คุณ...”
“ฉันรู้แล้ว” เคอเหมียนถังขัดจังหวะมันในใจ “อย่าพูดออกมาสิ พูดออกมาแล้วก็ไม่สนุกน่ะสิ”
เธอรู้สึกว่ามันน่าสนใจจริง ๆ เป็นความรู้สึกแบบเดียวกับเวลามองสัตว์ตัวเล็ก ๆ น่ารัก