บทที่ 19 ตัวคุณแข็งจัง
ชายกระโปรงเกี่ยวเข้ากับเถาวัลย์มีหนาม เธอไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด เพียงยื่นมือไปคว้าดอกกุหลาบแดงที่บานสะพรั่งที่สุด
ปลายนิ้วถูกหนามตำ เธอร้อง “ซี้ด” เบา ๆ แต่ก็ยังดื้อดึงหักมันลงมา ยกขึ้นมองตรงหน้าไปมา ก่อนยิ้มจนหางตาโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์
“หรงเช่อ!” เธอตะโกนเรียกชื่อเขา เสียงก้องสะท้อนไปทั่วคฤหาสน์อันกว้างใหญ่และเงียบสงัด
สายลมยามค่ำคืนพัดเสียงของเธอให้กระจัดกระจาย ก่อนจะพัดกลับมารวมกัน ส่งเสียงเป็นระลอกไปไกลแสนไกล
หรงเช่อยืนอยู่ห่างจากเธอไปสามก้าว
“ดอกนี้สวยจังเลย” เธอพูดพลางถอนขึ้นมาอีกต้น
คราวนี้เป็นดอกไม้ที่ขอบกลีบเกือบดำ สัมผัสนุ่มราวกำมะหยี่ เปล่งประกายวาววับลึกลับใต้แสงจันทร์
เธอยกมันขึ้นตรงหน้า เอียงศีรษะมองอยู่สองวินาที ก่อนพยักหน้าอย่างพอใจ แล้วเสียบมันเข้าไปในช่อดอกไม้ยุ่งเหยิงในอ้อมแขน
กุหลาบต้นที่เธอเพิ่งถอนขึ้นมาเมื่อครู่มีชื่อว่า “แบล็กเลดี้” เป็นพันธุ์นำเข้าจากฝรั่งเศส ราคาต้นทุนต้นละประมาณห้าหมื่นหยวน
หรงเช่อไม่ได้ขัดจังหวะความเพลิดเพลินของเธอ
เขายืนอยู่กับที่ โดยมีแสงจันทร์อยู่เบื้องหลัง แสงไฟจากคฤหาสน์สาดมาจากด้านหลัง โอบคลุมร่างทั้งร่างของเขาไว้ในวงแสงพร่าเลือน
สีหน้าของเขามองเห็นไม่ชัด มีเพียงโครงหน้าคมคายที่ถูกแสงเงาตัดแบ่งจนเห็นมิติชัดเจน เปลือกตาหรี่ลงเล็กน้อย สายตาทอดไปยังหญิงสาวที่กำลังนั่งยองอยู่ท่ามกลางพุ่มดอกไม้ไม่ไกลนัก
เธอนั่งยองอยู่กลางทะเลกุหลาบ ชูดอกไม้ที่เหลือเพียงกลีบไม่กี่กลีบให้เขาดูพลางยิ้ม เหมือนภูติน้อยที่เพิ่งโผล่ขึ้นมาจากใต้ทะเล ทั้งตัวชุ่มโชกไปด้วยแสงจันทร์ เมาจนไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ