บทที่ 22 มีพื้นเพเป็นสายตามดาว
หรงเช่อก็ต้องไปประชุมที่บริษัท จึงขับรถมาส่งเธอถึงหน้าห้างสรรพสินค้าด้วยตัวเอง
เมื่อประตูรถเปิดออก สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดเส้นผมข้างหูของเธอให้ปลิวไหว เธอเอียงหน้ามองเขา อยากพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี
มือของหรงเช่อวางอยู่บนพวงมาลัย “เสร็จแล้วโทรหาผม”
“อืม” เคอเหมียนถังปิดประตูรถแล้วเดินเข้าไปในห้าง
เดินไปได้สิบกว่าก้าว เธอก็ยกมือแตะอัญมณีที่คอ
ยังรู้สึกเจ็บจี๊ดในใจอยู่เลย
ชั้นบนสุดของห้าง ชุยลี่นากับเการั่วซีกำลังเลือกดูของอยู่ในร้านบูทีคแบรนด์เนมแห่งหนึ่ง
บนราวแขวนในร้านมีเสื้อผ้ารุ่นใหม่ของฤดูกาลนี้เต็มไปหมด กลิ่นน้ำหอมสักวิลล์ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ
เมื่อเห็นเคอเหมียนถังเดินเข้ามา ชุยลี่นาก็สังเกตเห็นของที่คอเธอเป็นอย่างแรก “เหมียนถัง สร้อยคอของเธอสวยจังเลย”
เธอวางเสื้อผ้าในมือลงแล้วเดินเข้ามาใกล้ ดวงตาจับจ้องอัญมณีสีน้ำเงินครามเม็ดนั้น
เคอเหมียนถังยิ้มเจื่อน ๆ “อืม หรงเช่อให้มาน่ะ”
เการั่วซีก็เดินเข้ามาดูด้วย พอเห็นสร้อยก็สูดลมหายใจเฮือก “โอ้โห เหมียนถัง สร้อยเส้นนี้เป็นรุ่นสั่งทำพิเศษของแบรนด์ฝรั่งเศสนั่นใช่ไหม ฉันเคยเห็นในนิตยสาร ผลิตทั่วโลกแค่สามเส้น เมืองหลิงโจวมีเข้ามาแค่เส้นเดียวเองนะ”
ได้ยินอย่างนั้น เคอเหมียนถังก็ลูบจี้สร้อยแล้วหัวเราะแห้ง ๆ
“แหม ๆ สิทธิพิเศษของแฟนหรงเช่อนี่ไม่เหมือนใครจริง ๆ” เการั่วซีทอดถอนใจ “ได้ยินว่าแฟนของยวนเจีย แค่แฟนซื้อกระเป๋าให้ก็ต้องโพสต์ลงโมเมนต์ตั้งสามโพสต์ ส่วนเธอนี่ใส่ไว้ที่คอเลย คนอื่นยังคิดว่าเป็นเครื่องประดับธรรมดา”