บทที่ 23 ขอแค่เธออยู่ข้างกายเขาดี ๆ เขาก็ยอมตามใจเธอทุกอย่าง
ประตูลิฟต์เปิดออก จางซินกับอาจารย์ที่ปรึกษาเดินเข้าไปข้างใน
ภายในลิฟต์บุด้วยแผ่นโลหะสีแชมเปญ ข้างปุ่มกดชั้นมีจอเล็ก ๆ แสดงข้อความว่าต้องได้รับอนุญาตจึงจะเข้าใช้งานได้
อาจารย์รูดบัตร ตัวหนังสือบนจอเปลี่ยนเป็นคำว่ายินดีต้อนรับ
ระหว่างที่ลิฟต์เคลื่อนขึ้น จางซินรู้สึกหูอื้อเล็กน้อย เธอกลืนน้ำลาย แล้วเยื่อแก้วหูก็เปิดออกดัง “เป๊าะ” เบา ๆ
ไม่นาน ลิฟต์ก็ถึงชั้นที่กำหนด จางซินเดินตามอาจารย์ออกไป
ทางเดินทอดยาว สองข้างเรียงรายไปด้วยห้องประชุมผนังกระจกใส
ตรงหัวมุม จู่ ๆ เธอก็ได้ยินเสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นดังมาจากด้านหน้า
เธอเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว แล้วก็เห็นหรงเช่อ
เขาเดินนำอยู่หน้าสุด ชุดสูทสีดำตัดเย็บพอดีตัว ขับเน้นช่วงไหล่กว้างให้เด่นชัด
ด้านหลังมีชายในชุดสูทอีกสามสี่คนเดินตาม พวกเขาก้มหน้าเปิดเอกสารพลางพูดคุยกันด้วยความรวดเร็ว มีคำว่า “โครงการ” และ “กำหนดส่ง” ปะปนอยู่เป็นระยะ
หรงเช่อพยักหน้าเล็กน้อย เขามีบรรยากาศน่าเกรงขามที่ทำให้คนเชื่อฟังได้โดยไม่ต้องเอ่ยปาก
ทางเดินกว้างขวางก็จริง แต่พอพวกเขาเดินตรงมา จางซินก็ยังถอยหลบไปข้าง ๆ ตามสัญชาตญาณ จนแผ่นหลังแนบชิดกำแพง
ระยะห่างค่อย ๆ ลดลง หัวใจของจางซินเต้นกระหน่ำจากแปดสิบครั้งต่อนาทีพุ่งไปถึงร้อยยี่สิบ เธอรู้สึกได้ว่าเลือดสูบฉีดขึ้นไปบนแก้ม ใบหูร้อนผ่าวอย่างผิดปกติ
เธอก้มตาลง จ้องเปลือกแล็ปท็อปในมือ หางตาเห็นแต่ปลายรองเท้าหนังของเขาที่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
ใกล้เข้ามาแล้ว ใกล้เข้ามาอีก