บทที่ 21 ชีวิตช่างขมขื่น
เคอเหมียนถังพยักหน้าอย่างซื่อตรง พยักเบา ๆ อย่างขลาดกลัว ราวกับแมวที่แอบกินปลาแห้งแล้วถูกจับได้คาหนังคาเขา ความรู้สึกผิดเขียนอยู่เต็มหน้า แต่ปากยังดื้อไม่ยอมรับ
“บังเอิญจริง ๆ” หรงเช่อหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า นิ้วแตะหน้าจอสองครั้ง “ฉันมีนิสัยอัดเสียงเก็บไว้”
เคอเหมียนถัง “……” เจ้าเล่ห์เกินไปแล้ว!
เขาหมุนโทรศัพท์ให้หน้าจอหันมาทางเธอ และมันก็เป็นไฟล์เสียงอัดจริง ๆ
ไม่นาน เสียงของเธอที่ฟังอ้อแอ้เพราะฤทธิ์เหล้าก็ดังออกมาจากโทรศัพท์ “ตอนที่เราคบกันอยู่ คุณห้ามไปยุ่งกับผู้หญิงคนอื่น อย่างน้อย... อย่างน้อยก็ต้องรอให้ครบครึ่งปีก่อน”
เสียงอัดยังเล่นต่อไป เธอได้ยินตัวเองถามอย่างดุดันว่า “ได้ยินหรือยัง”
ประโยคสุดท้ายเป็นคำสัญญาของเขา “ได้ ต่อจากนี้มีผู้หญิงแค่คุณคนเดียว”
เสียงอัดจบลง
หัวของเคอเหมียนถังดังหึ่ง เลือดสูบฉีดขึ้นหน้า คราวนี้แม้แต่ลำคอก็แดงไปหมด
“คุณ... คุณยังอัดเสียงไว้อีกเหรอ” เธอหันหน้าหนีอย่างลนลาน
“คุณบอกให้ฉันจำไว้นี่” หรงเช่อวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะกลาง พลางพูดหยอกเย้า “ฉันกลัวเจ้าตัวจอมโกหกตื่นมาแล้วบอกว่าจำไม่ได้ ก็เลยช่วยเก็บหลักฐานไว้ให้หน่อย”
เคอเหมียนถังกัดริมฝีปาก เธอไม่รู้จริง ๆ ว่าควรอธิบายอย่างไร
ตลอดเดือนกว่าที่ผ่านมา ทุกครั้งที่เธอเล่นลูกไม้ต่อหน้าเขา สุดท้ายก็ถูกจับได้ทุกครั้ง
ผู้ชายคนนี้น่ากลัวเกินไป พอเขามองมา เธอก็รู้สึกว่าความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ทั้งหมดของตัวเองถูกมองทะลุจนไม่มีที่ซ่อน
ที่ร้ายกว่านั้นคือเขาไม่พูดอะไรให้กระจ่าง เพียงรออยู่อย่างนั้น มองเธอลนลาน แล้วปล่อยให้เธอต้อนตัวเองจนจนมุม