บทที่ 47 คนหื่นตัวน้อย
หรงเช่อไม่พูดอะไร เคอเหมียนถังหันไปมองเขา แล้วพบว่าเขากำลังมองออกไปนอกหน้าต่าง
เธอจึงจำต้องยื่นเท้าลงไปในน้ำเพื่อทดลองอุณหภูมิเอง
น้ำอุ่นกำลังดี สบายมาก
เคอเหมียนถังลังเลว่าจะลงน้ำดีไหม ปลายเท้าจึงแตะผิวน้ำไปมาสองสามครั้ง
คลื่นน้ำเพิ่งแผ่ออกไป เอวด้านข้างก็ถูกมือใหญ่คู่หนึ่งคว้าไว้ทันที
“อ๊ะ!”
เสียงอุทานยังไม่ทันสิ้นสุด ร่างของเธอก็ถูกดึงจากขอบสระลงไปในน้ำแล้ว
สายน้ำอุ่นท่วมศีรษะในพริบตา เธอจึงใช้ขาทั้งสองข้างรัดเอวคอดแข็งแรงของเขาแน่นตามสัญชาตญาณ แขนทั้งสองโอบรอบคออีกฝ่าย ตัวทั้งตัวห้อยติดอยู่กับเขาราวกับแมวตกใจ
น้ำกระเซ็นไปทั่ว
เคอเหมียนถังสำลักน้ำเข้าไปอึกหนึ่ง ก่อนเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างโกรธเคือง
ใบหน้าของหรงเช่ออยู่ใกล้แค่เอื้อม ดวงตาของเขาดำสนิทเพราะถูกน้ำชะ เส้นผมเปียกแนบกับขมับ หยดน้ำไหลไปตามแนวกรามคมกริบ
กางเกงว่ายน้ำสีดำห้อยต่ำอยู่บนกระดูกสะโพก กล้ามเนื้อบริเวณไหล่และแผ่นหลังปรากฏเลือนรางอยู่ใต้น้ำ
“หรงเช่อ! คุณทำฉันตกใจนะ!” เธอทั้งอับอายทั้งโมโห แก้มป่องพลางตะโกนเรียกชื่อเขา
เขาไม่ตอบ สายตากวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ยิ่งมองลึกเข้าไปเท่าไร แววตาก็ยิ่งมืดครึ้มขึ้นเท่านั้น
ชุดบิกินี่สีดำเปียกชุ่มจนแทบกลายเป็นผิวหนังชั้นที่สอง แนบสนิทไปกับส่วนเว้าส่วนโค้งนุ่มนิ่มของเธอ ซึ่งแนบชิดกับอกเปลือยของเขา สัมผัสชัดเจนเกินไป
เนินอกถูกบีบจนเกิดส่วนโค้งชวนให้ใจเต้น เผยพ้นขอบผ้าออกมาเล็กน้อย หยดน้ำไหลไปตามส่วนโค้งนั้น
ลูกกระเดือกของหรงเช่อขยับขึ้นลงหนึ่งครั้ง ลมหายใจหนักขึ้นอย่างเห็นได้ชัด