บทที่ 46 เป็นที่รักของผม
เคอเหมียนถังยืนอยู่กลางบันได ตอนนี้ไม่อยากลงไปข้างล่างแล้ว
เสี่ยวมันซูดึงข้อมือเธอเบา ๆ แต่ดึงไม่ขยับ จึงยิ้มพลางพูดว่า “เด็กคนนี้ เขินอะไรนักหนา”
เสียงไม่ดังไม่เบา พอดีส่งไปถึงข้างล่าง
หรงเช่อได้ยินเสียงก็เงยหน้ามองขึ้นไปชั้นบน พอดีสบตากับเคอเหมียนถัง แล้วก็ยิ้มบาง ๆ ให้เธอ
เคอเหมียนถังจ้องเขาเขม็ง ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง ความหมายชัดเจนว่า มาทำอะไรที่นี่?
หรงเช่อแบมือออก ความหมายก็ชัดเจนเช่นกันว่า มาพบพ่อแม่คุณไง
ทั้งสองคนสื่อสารกันข้ามบันไดจากบนลงล่าง ในสายตาของเคอหงกับเสี่ยวมันซู ช่างไม่ต่างจากรหัสมอร์ส
“ถังถัง เหม่ออะไรอยู่ รีบลงมาเร็ว” เสี่ยวมันซูผลักเธอเบา ๆ
เคอเหมียนถังจึงเม้มปากแล้วเดินลงไปข้างล่าง
หรงเช่อลุกจากโซฟา เดินมาหาเธอไม่กี่ก้าว แล้วแบมือออกมาตรงหน้า
เคอเหมียนถังมองมือนั้น รู้สึกว่าจับมือกันต่อหน้าพ่อแม่ออกจะน่าอายไปหน่อย
เธอจึงเอามือทั้งสองข้างไพล่หลังพร้อมกัน เชิดคางขึ้นเล็กน้อย แล้วจ้องเขาด้วยท่าทางดุ ๆ เป็นการเตือนหรงเช่อว่าอย่ารุกล้ำเกินไป
แต่หรงเช่อไม่สนใจท่าทีของเธอ เขายิ้มพลางสอดแขนผ่านข้างเอวเธอไปด้านหลัง แล้วใช้นิ้วแข็งแรงแทรกเข้าไปในช่องว่างระหว่างนิ้วที่กำแน่นของเธอ ก่อนจะสอดประสานนิ้วทั้งสิบเข้าด้วยกัน
เคอเหมียนถังถูกดึงให้ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ปลายจมูกแทบชนอกเขา ทุกลมหายใจอบอวลไปด้วยกลิ่นอายเย็นสดชื่นจากตัวเขา
เสี่ยวมันซูเห็นเข้าพอดี รีบยกมือปิดปาก กลั้นหัวเราะจนไหล่สั่น