บทที่ 48 เธอต่างหากคือที่รักของฉัน
หรงเช่อรู้สึกได้ว่านิ้วที่วางอยู่บนไหล่ของเธอกระชับแน่นขึ้น ขนตาเขาสั่นไหว ก่อนเสียงหัวเราะแผ่วเบาจะหลุดจากลำคอ เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย แล้วจูบเธอลึกซึ้งยิ่งขึ้น
เสียงจูบเปียกชื้นดังแผ่วอยู่ระหว่างริมฝีปาก ราวกับแม้แต่อุณหภูมิยังค่อย ๆ หลอมละลาย
สติของเคอเหมียนถังค่อย ๆ พร่าเลือน เหลือเพียงความใกล้ชิดยามที่เขาแนบหน้าผากกับเธอ และลมหายใจของทั้งคู่คลอเคล้ากัน
แล้วเธอก็สัมผัสได้ ร่างกายจึงแข็งทื่อขึ้นมาทันที
เธอรู้ว่าสิ่งนั้นคืออะไร เธอไม่ใช่เด็กแล้วเสียหน่อย
แต่การรู้อยู่แล้วกับการได้สัมผัสจริง ๆ นั้นเป็นคนละเรื่องกันโดยสิ้นเชิง
เธอแข็งทื่ออยู่ในอ้อมกอดเขา แม้แต่หายใจก็ยังไม่กล้าออกแรง กลัวว่าการขยับเขยื้อนเพียงนิดเดียวจะยิ่งทำให้สัมผัสนั้นชัดเจนขึ้น
อาศัยช่วงว่างเพียงครู่ เธอรีบเหลือบมองลงไปอย่างรวดเร็ว
แค่แวบเดียวเท่านั้น
หัวใจของเธอพลันเต้นเร็วขึ้น
พระเจ้า ทำไมถึงเก่งขนาดนี้
หรงเช่อทำราวกับไม่รู้เรื่อง ริมฝีปากที่ผละจากมุมปากของเธอเลื่อนผ่านติ่งหู หยุดชะงักครู่หนึ่ง ก่อนจะประทับลงบนลำคอและเริ่มจูบแผ่วเบาถี่ ๆ
เคอเหมียนถังอยากผลักเขาออก จึงยกมือดันไหล่เขาสองครั้ง แต่แรงน้อยนิดจนดูราวกับกำลังผลักไสอย่างไม่เต็มใจเสียมากกว่า
แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังแยกไม่ออกว่าอยากให้เขาหยุด