บทที่ 15 หรงเช่อดีที่สุดเลย
เธอเม้มริมฝีปาก ก่อนจะยกข้อมือข้างหนึ่งขึ้นมาอย่างกะทันหัน แล้วพูดเสียงเบาว่า “มือเจ็บจัง ฉันตวัดไม้เยอะเกินไปจนข้อมือล้า คุณช่วยนวดให้หน่อยได้ไหม?”
ข้อมือของเธอเรียวเล็กจริง ๆ ขาวจนดูเปล่งประกาย มองเห็นเส้นเลือดสีเขียวจาง ๆ ใต้ผิวได้อย่างชัดเจน
หรงเช่อไม่สะทกสะท้าน
เคอเหมียนถังเงยหน้าขึ้น ขนตางอนงามกะพริบเบา ๆ เมื่อเห็นว่าเขายังไม่มีปฏิกิริยา สีหน้าออดอ้อนก็ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นขุ่นเคือง
เธอคว้าช่อทิวลิปในอ้อมแขนขึ้นมา แล้วฟาดเบา ๆ ลงบนอกเขา
กลีบดอกไม้ร่วงหล่นใส่ทั้งสองคน
“หรงเช่อ!” เธอเริ่มโมโห น้ำเสียงออดอ้อนเต็มไปด้วยนิสัยเอาแต่ใจของคนที่ถูกตามใจจนเสียคน “ฉันบอกว่าเจ็บแล้ว ทำไมคุณไม่ช่วยนวดให้ล่ะ?”
เคอเหมียนถังจ้องเขา ดวงตาฉ่ำวาวเจือแววขุ่นเคือง ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นโค้งที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจ
ท่าทางแบบนั้นตรงไหนที่เรียกว่ากำลังง้อ เห็นชัด ๆ ว่ากำลังงอนอยู่ต่างหาก
หรงเช่อก้มตามองช่อทิวลิปที่ถูกฟาดจนกระจายอยู่บนอก
กลีบดอกไม้ฉีกขาดไปสองสามกลีบ น้ำจากดอกไม้เปื้อนเสื้อเชิ้ตสีขาวเป็นรอยสีชมพูจาง ๆ
ส่วนเจ้าตัวขี้อ้อนตรงหน้าก็ยังเงยหน้าจ้องเขา สีหน้าเขียนไว้ชัดเจนว่า “ฉันอุตส่าห์ง้อคุณแล้ว คุณไม่ยอมรับเองก็เป็นความผิดของคุณ”
กระดูกคิ้วของเขาขยับเล็กน้อย
สีหน้าเย็นชาเหมือนแผ่นน้ำแข็งร้าวออกเป็นช่อง จากด้านในมีไออุ่นแผ่วเบารั่วไหลออกมา แววตาเย็นชาของเขาจางลงไปหลายส่วน
เขายื่นมือออกมาจับข้อมือเธอไว้
แรงที่ใช้มากกว่าที่เขาคิดไว้เล็กน้อย เคอเหมียนถังส่งเสียง “ซี๊ด” เบา ๆ แต่เขาก็ยังไม่คลายมือ