บทที่ 16 ความอยากได้คำชมทำให้คนมีความสุข
บ่ายสี่โมง เคอเหมียนถังเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วมายืนอยู่หน้ากระจกเงา หมุนซ้ายทีขวาที
เธอเลือกกระโปรงสั้นผ้ากำมะหยี่สีดำ คอเหลี่ยมเผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าพอดี ดีไซน์เข้ารูปช่วงเอว เนื้อผ้านุ่มลื่นแนบไปตามส่วนโค้งเว้าของร่างกาย ยามขยับตัวชายกระโปรงจะพลิ้วไหวเบา ๆ แล้วจับคู่กับเสื้อคาร์ดิแกนถักสีขาวน้ำนม
แต่งหน้าเพียงลงรองพื้นบาง ๆ วาดอายไลเนอร์สีน้ำตาลเส้นเล็กที่หางตา แล้วทาลิปกลอสฉ่ำวาว ทั่วทั้งร่างดูงดงามจนไม่อาจหาสิ่งใดมาเปรียบ
เการั่วซีเดินผ่านหน้าประตูแล้วชะงักฝีเท้าทันที “ว้าว~ สาวสวยมาแล้ว”
ชุยลี่นาก็โผล่หน้าออกมาจากด้านหลัง “เหมียนถัง วันนี้เธอสวยเกินไปแล้วนะ เหมือนหลุดออกมาจากหนังสือภาพเลย”
“พอแล้ว ๆ ไม่ต้องชมแล้ว” เคอเหมียนถังพูดอย่างนั้น แต่คางกลับเชิดขึ้นไปแล้ว
เธอชอบให้คนชมอยู่แล้ว ระบบบอกว่านี่คือความอยากได้คำชม เธอก็ไม่ปฏิเสธ
อยากได้คำชมแล้วมันยังไงล่ะ?
ความอยากได้คำชมทำให้เธอมีความสุข
-
งานเลี้ยงฉลองชัยชนะจัดขึ้นที่คลับส่วนตัวแห่งหนึ่งใจกลางเมือง
ด้านนอกดูเรียบง่ายไม่สะดุดตา แต่พอเดินเข้าไปแล้วถึงได้รู้ว่าภายในซ่อนโลกอีกใบไว้
ผนังทั้งด้านปกคลุมด้วยพืชมีชีวิต เฟิร์นกับมอสส์เติบโตสลับกัน เลื้อยจากพื้นขึ้นไปจนถึงเพดาน ราวกับพรมแขวนผืนหนึ่งที่มีชีวิต กลิ่นหอมของเครื่องพ่นอโรมากลิ่นไม้หวานละมุนลอยอบอวลอยู่ในอากาศ
ห้องส่วนตัวอยู่ชั้นสอง
ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป เสียงคนคุยกันจอแจและกลิ่นเหล้าก็พุ่งเข้ามาพร้อมกัน
ห้องส่วนตัวยาวเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าถูกแบ่งออกเป็นหลายโซน ด้านในสุดเป็นโต๊ะไพ่นกกระจอกอัตโนมัติ ข้างผนังมีโซฟาเรียงเป็นแถว ตรงกลางตั้งโต๊ะกลมไว้หลายตัว บนโต๊ะเต็มไปด้วยเหล้าที่เปิดแล้วและผลไม้หั่นชิ้น