บทที่ 14 ง้อผู้ชายยากจัง
เขายัดดอกไม้ใส่อ้อมแขนเคอเหมียนถัง แล้วมองไปทางอื่น “เอาไป!”
น้ำเสียงแข็งกระด้างราวกับไม่เต็มใจ แต่ดวงตาหงส์คู่สวยกลับแอบชำเลืองมองใบหน้าเธอ
เคอเหมียนถังก้มมองช่อดอกไม้ใหญ่ที่อยู่ในอ้อมแขน ยังงุนงงอยู่บ้าง เธอยื่นมือไปแตะกลีบดอกไม้ ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความนุ่มละมุนราวกำมะหยี่
“ทีแรกกะจะโดดเรียนมา ใครจะไปรู้ว่าจู่ ๆ ก็มีสอบสำคัญ” เคอจี้เกาศีรษะ ทำเสียงเหมือนไม่ใส่ใจ “พอสอบเสร็จก็รีบมาทันที แต่ก็ยังมาไม่ทันดูการแข่งขันของนาย”
ช่วงท้ายเสียงเขาแผ่วลง แฝงความไม่เต็มใจอยู่เล็กน้อย
เคอเหมียนถังค่อนข้างชอบดอกทิวลิป เธอก้มลงสูดกลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกไม้
“ถือว่านายรู้จักเอาดอกไม้มาขอโทษ ฉันยกโทษให้แล้ว” เธอวางท่าทางเย่อหยิ่ง มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้นนิด ๆ
ดวงตาเคอจี้เป็นประกาย มุมปากยังไม่ทันฉีกยิ้มเต็มที่ หางตาของเคอเหมียนถังก็เหลือบเห็นหรงเช่อเดินออกมาจากประตูสนามม้า
หัวใจเธอกระตุกวูบ
ไม่ได้! ห้ามให้หรงเช่อเจอกับเคอจี้เด็ดขาด
เธอไม่รู้ว่าตัวเองจะอยู่ที่นี่ได้อีกนานแค่ไหน อีกครึ่งปีอาจต้องจากไปแล้ว
กรณีเลวร้ายที่สุดคือภารกิจล้มเหลว จากนั้นเธอก็ต้องดำเนินเรื่องราวไปตามจุดจบอันน่าเศร้าของตัวละครสมทบหญิงในนิยายต้นฉบับ แถมยังพาตระกูลเคอเดือดร้อนไปด้วย
แค่เธอต้องเจอเรื่องแย่ ๆ คนเดียวก็พอแล้ว ไม่อยากลากใครมาเดือดร้อนด้วย
ถ้าปล่อยให้หรงเช่อได้ใกล้ชิดกับน้องชายของเธอมากขึ้น เขาก็จะรู้เรื่องเกี่ยวกับ “เคอเหมียนถัง” มากขึ้น
ยิ่งรู้มาก ความเสี่ยงในอนาคตก็ยิ่งสูง