เมื่อเห็นเธออุ้มกระต่ายเดินเข้าประตูมา หรงเช่อก็หยิบสร้อยเส้นนั้นใส่กระเป๋าไปอย่างไม่ใส่ใจ
วันเปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิ หน้ากระดานประกาศของสถาบันเฉิงซิ่นมีคนมามุงกันแน่นขนัด
ระบบโผล่ขึ้นมาในจิตสำนึก
วันนี้เคอฮาฮาเปลี่ยนมาใส่ชุดสูทตัวเล็ก แถมยังผูกหูกระต่ายสีแดงด้วย “จากการวิเคราะห์ของระบบนี้ รวมถึงการแทรกแซงของพระเอก อันดับบัญชีขาวของผู้ใช้จะขึ้นไปอยู่ในสิบอันดับแรก โดยจะอยู่ที่อันดับเก้า ส่วนเหอหย่าอินถูกเลื่อนขึ้นมาอยู่อันดับเจ็ด เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงภายในตระกูล”
ดวงตาของเคอเหมียนถังเป็นประกาย “ติดสิบอันดับแรกแล้วได้สิทธิพิเศษอะไรบ้าง?”
ระบบเข้าสู่โหมดให้ความรู้ทันที “มีรถส่วนตัวรับส่ง มีห้องพักผ่อนส่วนตัว หากพบเจอนักเรียนคนอื่นในสถาบัน อีกฝ่ายต้องหลีกทางและทักทายก่อน พูดง่าย ๆ ก็คือ ต่อให้เดินอยู่บนถนน คนอื่นก็จะหลีกทางให้คุณเอง”
เคอเหมียนถังร้อง “ว้าว” อย่างสนใจ ก่อนถามด้วยความสงสัย “แล้วสิทธิพิเศษของหรงเช่อที่ได้อันดับหนึ่งต้องเจ๋งกว่านี้อีกใช่ไหม?”
ระบบตอบอย่างมั่นใจ “เป็นสิทธิพิเศษระดับสูงสุด เทียบได้กับการเป็นผู้บริหารครึ่งหนึ่งของสถาบันเลยทีเดียว”
ตกกลางคืน ทั้งสองคนอยู่ในห้องนอนใหญ่
เคอเหมียนถังนอนทับอยู่บนตัวหรงเช่อ แก้มแนบกับอกของเขา ทั้งตัวชุ่มไปด้วยเหงื่อ นิ้วจิ้มหน้าอกเขาเบา ๆ “คุณทำยังไงถึงดันฉันขึ้นไปอยู่อันดับเก้าได้?”
หรงเช่อยื่นมือไปปัดปอยผมที่เปียกชื้นติดอยู่ตรงหน้าผากเธอ ก่อนก้มลงจูบริมฝีปากเธอเบา ๆ “ไม่ชอบเหรอ?”
เธอส่งเสียงออดอ้อนอย่างเกียจคร้าน น้ำเสียงนุ่มนวลเจือแววงอน “งั้นฉันอยากได้อันดับหนึ่ง ทำไมคุณไม่ให้ฉันล่ะ?”