ดูจบแล้ว หรงเช่อยังยืนนิ่งอยู่นาน จนกลิ่นบุหรี่ที่ติดตัวจางหายไปหมด เขาจึงหันหลังเดินก้าวยาวกลับเข้าห้องนอนใหญ่
เคอเหมียนถังเพิ่งลุกขึ้นนั่งพอดี เธอขยี้ตาพลางเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่าเจือความนุ่มนวลของคนเพิ่งตื่น “หรงเช่อ ฉันอยากดื่มน้ำ”
เขาไปหยิบน้ำแร่ขวดหนึ่งมาส่งให้ แล้วยืนอยู่ข้างเตียงมองเธอดื่ม
เธอดื่มน้ำจนหมด แล้วยื่นขวดให้เขา กำลังจะเอนตัวลงนอนต่อ แต่เขากลับโน้มตัวลงมา ช้อนเธอเข้าไปกอดไว้ในอ้อมแขน
วงแขนของเขารัดแน่นเสียจนเธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นซูชิม้วนที่ถูกห่ออยู่ในผ้าห่ม ใกล้จะถูกรัดจนขาดใจอยู่แล้ว
“หรงเช่อ คุณทำอะไรน่ะ” เสียงของเธออู้อี้อยู่กับอกเขา ปนเสียงประท้วงเพราะถูกกอดแน่นจนไม่สบายตัว
เขาก้มลงจูบแก้มเธอ แล้วจูบริมฝีปาก ก่อนเอ่ยเสียงต่ำ “เคอเหมียนถัง ฉันรักคุณ”
เขาจูบเธออีกครั้ง น้ำเสียงจริงจังกว่าเดิม “คุณไม่รู้หรอกว่าฉันรักคุณมากแค่ไหน”
เคอเหมียนถังถูกเขาจูบจนมึนงง เธอรู้สึกได้ว่าวงแขนที่โอบกอดเธอกระชับแน่นขึ้นทีละนิด ไหล่ของเขาก็สั่นไหวเบา ๆ
เธอยื่นมือออกไปหมายจะตบหลังปลอบเขา แต่หยดน้ำอุ่นหยดหนึ่งกลับร่วงลงบนกระดูกไหปลาร้า ก่อนจะเย็นลงอย่างรวดเร็ว
หัวใจเธอกระตุกวูบ นิ้วมือชะงักค้าง
เคอเหมียนถังไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไรไป รู้สึกราวกับตอนนี้เขาเปราะบางเป็นพิเศษ
เธออยากเปิดปากถามว่าเขาเป็นอะไร แต่หรงเช่อกลับเงยหน้ามองเธอ ดวงตาแดงก่ำ “ที่รัก งั้นเรามาต่อกันเถอะ”
เธอยังไม่ทันตั้งตัวจากคำสารภาพรักเมื่อครู่ ก็ถูกกดลงบนที่นอนอีกครั้งแล้ว เขาโน้มตัวทาบลงมา จุมพิตประทับลงบนลำคอของเธอ