เลขาหยวนที่นั่งอยู่เบาะหน้าหันกลับมา “คุณชายครับ วัสดุทางนั้นเตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้ว อีกไม่กี่วันก็จะเริ่มลงมือ ทำงานต่อเนื่องตลอด 24 ชั่วโมง คาดว่าประมาณหนึ่งเดือนก็น่าจะเสร็จครับ”
หรงเช่อเอนพิงเบาะหลัง หลับตาพยักหน้า ลูกกระเดือกขยับเล็กน้อย “รู้แล้ว ห้ามมีข้อผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว”
เคอเหมียนถังนั่งอยู่ข้างเขา เอียงคอมอง ยิ่งมองก็ยิ่งสงสัยว่าเขากำลังจะทำอะไรกันแน่
เวลาในความฝันผ่านไปอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาเดียว เธอก็ล่องลอยอยู่ข้างหรงเช่อมาเกือบหนึ่งเดือนแล้ว
และเธอก็พบว่าตัวเองตามหรงเช่อได้เท่านั้น จึงได้แต่ตามเขาไปทำงาน เลิกงาน เข้าประชุม ดุคน และออกงานสังคม
นี่เป็นครั้งแรกที่เคอเหมียนถังรู้ว่า การเป็นเจ้านายเหนื่อยขนาดนี้ ประชุมแล้วประชุมอีก งานเลี้ยงซ้อนงานเลี้ยง กลับถึงบ้านแล้วยังต้องจัดการเอกสารจนดึกดื่น
เธอล่องลอยอยู่ข้างเขา มองดูเขาด้วยความสงสาร แต่ในขณะเดียวกันก็มีเรื่องหนึ่งที่เธอใส่ใจมาก
จางซินไปไหนแล้ว?
เธอล่องลอยอยู่ข้างหรงเช่อมาเกือบหนึ่งเดือนแล้ว แต่ไม่เคยเห็นจางซินเลยสักครั้ง และไม่เคยได้ยินใครพูดถึงชื่อนี้เลย
เคอเหมียนถังเริ่มสงสัยว่า ในโลกใบนี้ยังเหลืออะไรอยู่อีกบ้าง
วันนั้น หรงเช่อนั่งอยู่ตำแหน่งประธานในห้องประชุม ตรงข้ามคือทีมเจรจาของบริษัทคู่ค้าแห่งหนึ่ง
เคอเหมียนถังล่องลอยไปมาอยู่ในห้องประชุม ฟังตัวเลขและเงื่อนไขที่น่าเบื่อเหล่านั้น จนอดหาวออกมาไม่ได้
เธอนั่งแกว่งขาอยู่ตรงขอบโต๊ะประชุม ตอนหรงเช่อยื่นมือมารับเอกสาร ฝ่ามือของเขากลับทะลุผ่านร่างเธอไปโดยตรง เธอรู้สึกถึงความเย็นวาบแล่นผ่านอก จากนั้นเขาก็วางเอกสารกลับลงไปอย่างไม่สะทกสะท้าน