ขอบตาของเธอพลันร้อนผ่าวขึ้นมา
เธอรู้
เธอพอจะรู้เลา ๆ ว่าเขากำลังยุ่งกับเรื่องอะไร รู้ว่าเขาไปห้องแล็บอยู่บ่อย ๆ และรู้ว่าโครงการของฟางซวี่ต้องเกี่ยวข้องกับเธออย่างแน่นอน
แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะรู้ทุกอย่างแล้ว รู้ว่าเธอเป็นใคร รู้ว่าเธอมาจากไหน และรู้ว่าเธอกำลังจะจากไป
เคอเหมียนถังฝืนกลั้นความขื่นขม พลางลูบเส้นผมที่ปรกหน้าผากเขา น้ำเสียงขึ้นจมูกเล็กน้อย “อือ”
เสียงระฆังยามเที่ยงคืนผ่านไปนานแล้ว แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ทุกอย่างเงียบสงัด
เคอเหมียนถังแอบโล่งอก ทว่าพอเห็นสีหน้าของเขา ใจก็เริ่มไม่แน่ใจขึ้นมาอีกครั้ง
“เพียะ” ฝ่ามือหนึ่งฟาดลงบนก้นเธอเบา ๆ
เคอเหมียนถังร้อง “อู๊ย” พลางยกมือกุมก้น ขอบตาเอ่อคลอด้วยน้ำตาทันที เธอเงยหน้ามองเขาอย่างน่าสงสาร “หรงเช่อ คุณ...คุณตบฉันแรงขนาดนี้ได้ยังไง”
สีหน้าของหรงเช่อหม่นลง “คืนนี้ฉันไม่ได้จะตบเธออย่างเดียวหรอก เคอเหมียนถัง ฉันเคยเตือนหรือเปล่าว่าถ้าหนีแล้วถูกฉันจับได้ เธอจะต้องเจอกับอะไร”
เคอเหมียนถังรีบโอบคอเขาด้วยสองมือ ส่งเสียงออดอ้อน “หรงเช่อ ฉันถูกบังคับนะ ฉันน่าสงสารจะตาย คุณยังมาตบฉันอีก แถมแรงขนาดนี้ เงินรางวัลหนึ่งร้อยล้านของฉันก็หายไปแล้ว คุณยังจะโทษฉันอีก ฮือ ๆ คุณต้องชดใช้ค่าเสียหายให้ฉันนะ”
หรงเช่อไม่สนใจท่าทางน่าสงสารของเธอ เขาทำหน้าเย็นชาแล้วแกะมือที่คล้องคอออก “นอนดี ๆ”
เคอเหมียนถังนอนคว่ำลงอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ แกล้งสะอื้นพลางเหลียวกลับไปมองแวบหนึ่ง เห็นเขาก้มหน้าปลดเข็มขัด
คราวนี้เธอเริ่มกลัวจริง ๆ จนตัวสั่นนิด ๆ “หรงเช่อ พรุ่งนี้ฉันยังต้องกินหม้อไฟนะ”
มือของหรงเช่อชะงัก ก่อนจะหัวเราะเยาะเบา ๆ
เด็กดีเอ๊ย ใกล้จะถูกลงโทษอยู่แล้วยังคิดถึงแต่เรื่องกิน
-
ค่ำคืนนี้ช่างอบอวลไปด้วยความหวานชื้น
หรงเช่อตั้งใจแน่วแน่ว่าจะสะสางทุกเรื่องกับเธอให้หมด
เรื่องของระบบลงเอยเรียบร้อย เจ้าตัวจอมก่อกวนนั่นกลายเป็นเพียงเครื่องรางนำโชคที่เอาแต่เลียขน ไม่มีอะไรขวางกั้นระหว่างเขากับเธอได้อีก
เขาอดทนมานานเกินไปแล้ว
อดทนจนรู้สึกคันไปถึงกระดูก