เบาะหลังรถมืดสนิท มีเพียงแสงสีฟ้าจาง ๆ จากแผงหน้าปัดที่ส่องสว่างอยู่
หรงเช่อก้มมองมือตัวเอง ข้อนิ้วสั่นระริก เขานั่งอยู่ในความมืดนานมาก ก่อนจะค่อย ๆ ยกมือขึ้นกดหน้าผาก
ที่แท้ก็เป็นแบบนี้
เธอไม่ได้ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างไร้ที่มา แต่ถูกเขียนเข้ามาในโลกใบนี้
เพราะการควบคุมของเนื้อเรื่อง เขาจึงเลือกทำสิ่งที่ขัดกับความตั้งใจของตัวเองโดยไม่รู้ตัว และการเลือกเหล่านั้นก็ผลักเธอไปสู่เส้นทางที่ไม่มีวันหวนกลับ
ถ้าเขารู้ตัวถึงความผิดปกติเร็วกว่านี้ เธอก็คงไม่ถูกส่งไปต่างประเทศในปีนั้น
ภาพเหตุการณ์นั้นผุดขึ้นซ้ำ ๆ ในหัวของหรงเช่อ ตัวเขาในความฝันยืนอยู่ในห้องทำงาน กำโทรศัพท์แน่น แต่ก็ไม่เคยกดโทรออกไป
คนนั้นไม่ใช่เขา แต่ใบหน้าของอีกฝ่ายกลับเป็นใบหน้าของเขา
หรงเช่อกดเปิดหน้าจอโทรศัพท์ รูปที่ปรากฏยังคงเป็นภาพเซลฟี่ของเธอที่เมืองดอกไม้ เธอสวมหมวกดอกไม้ ยืนอยู่ใต้ต้นตรอย ยิ้มจนดวงตาโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว
นักเขียนนิยายลึกลับคนนั้น ถ้าวันหนึ่งได้ยืนอยู่ตรงหน้าเขาจริง ๆ เขาคงอยากบีบคอเธอให้ตาย
เขาพิงเบาะ ยื่นมือไปหยิบบุหรี่มาจุด ควันสีขาวอมฟ้าค่อย ๆ แผ่กระจายไปทั่วห้องโดยสารอันมืดสลัว
เขาใช้มือที่คีบบุหรี่ค้ำหน้าผาก ก้มหน้าลง ไม่นานบ่าก็เริ่มสั่นเทา
แสงจากไฟถนนส่องเฉียงผ่านหน้าต่างรถเข้ามา ตกลงบนขนตาของเขา เผยให้เห็นรอยเปียกชื้นจาง ๆ เป็นเส้น