กว่าจะได้ออกจากบ้านไปกินข้าวข้างนอก ก็เป็นเรื่องอีกสามวันให้หลัง
สองวันนี้เคอเหมียนถังย้อนคิดดู จึงเพิ่งตระหนักขึ้นมาได้
ก่อนหน้านี้ทุกครั้งที่เขาจูบเธอหรือลูบไล้เธอ เขามักหยุดมือในช่วงเวลาสำคัญเสมอ ตอนนั้นเธอคิดว่าหรงเช่อควบคุมตัวเองได้ดี แต่พอมาคิดดูแล้ว นั่นจะใช่เพราะควบคุมตัวเองได้ดีที่ไหนกัน เห็นชัด ๆ ว่ากลัวเธอยังปรับตัวไม่ทัน เลยเตรียมตัวให้พร้อมล่วงหน้าต่างหาก
ต้มกบในน้ำอุ่น
ตอนนี้กบถูกต้มสุกแล้ว ส่วนเขาก็กินจนไม่เหลือแม้แต่กระดูกให้คาย
ในร้านเล็ก ๆ ริมทะเลแห่งหนึ่งในเมืองเก่า เธอเคี้ยวหอยสังข์ย่างในปาก พลางคิดอย่างขุ่นเคืองไม่เป็นธรรม
หรงเช่อนั่งอยู่ข้างเธอ คอยแกะกุ้งย่างให้ด้วยมือของเขาเอง ใบหน้าทั้งคนเปล่งปลั่งสดใส ความเหนื่อยล้าและหม่นหมองตรงหางคิ้วจางหายไปเกือบหมด กระทั่งผิวพรรณยังดูอบอุ่นขึ้นมาบาง ๆ
ช่วงสองสามวันนี้เขามีความสุขจริง ๆ เปลี่ยนท่าทางกันไปสารพัด ตั้งแต่อายุยี่สิบสองปีมา เขาไม่เคยรู้สึกว่าการมีชีวิตอยู่ช่างสุขสบายถึงเพียงนี้มาก่อน
ในตอนนั้นเอง มีความเคลื่อนไหวคุ้นเคยดังขึ้นในจิตสำนึกของเคอเหมียนถัง
ระบบเด้งออกมา
เคอเหมียนถังเกือบสำลักเนื้อในปาก พอเพ่งมองให้ชัด ก็พบว่าไม่ได้ตาฝาดจริง ๆ
วันนี้ระบบเปลี่ยนชุดใหม่ เป็นเสื้อคลุมตัวเล็กสีขาวนวลขอบแต่งลายดอกไม้เล็ก ๆ ด้านหลังยังติดลูกบอลขนฟูนุ่มเอาไว้อีกลูก
เคอเหมียนถังเห็นแวบเดียวก็จำได้ทันทีว่านั่นคืออะไร นั่นเป็นเสื้อผ้าที่เธอซื้อให้เฮอเฮอ ตอนนั้นซื้อไว้หลายชุด เอาไว้สลับใส่กัน
เธอเบิกตากว้าง ถามระบบในใจว่า “เสื้อตัวนี้เอามาจากไหน”
ฮาฮาหมุนตัวอย่างเบิกบาน ชายเสื้อคลุมตัวน้อยพลิ้วไหวตามการเคลื่อนไหว “ไม่รู้สิ หลังจากระบบของเรารีบูต ก็พบว่าในฐานข้อมูลมีชุดเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนเพิ่มขึ้นมาหลายชุด”
เธอส่งเสียง “อ้อ” แล้วลองถามหยั่งเชิงในใจว่า “เอ่อ ถ้าฉันถามเขาตอนนี้ เขาจะยอมรับไหมนะ”